"Nytt liv...

... av daude gror!"

Snøen er på vikande front om dagen, og grastustar, asfalt og grus kjem sakte men sikkert til syne. Og ikkje minst: Dei første blomane grev seg opp av molda og viser med all sin prakt at no er våren på veg!

Male- og byggeprosjekt

Jada, vi har sett i gang og gjennomført endå eit maleprosjekt. Det er ikkje alltid så mykje som skal til for å fornye stua litt. Denne gongen var det tv-skapet som måtte til pers, og i løpet av nokon dagar vart det forvandla frå eit mørkebrunt og plasskrevande skap til eit nesten usynleg og mykje meir fredeleg møbel.

I framgrunnen ser du eit av Jens sine byggeprosjekt. Det er høge tårn som er i vinden for tida. Dess høgare dess betre. Einaste bakdelen er at dei er litt småskumle for Lise, som har veldig lyst til å rive dei ned og står i fare for å få dei over seg. Så i tillegg til hektisk byggeaktivitet, må han også operere som aktivt flyttebyrå...

Slik ser tv-skapet ut etter nokre strøk med maling. Då Gunnstein såg skapet, kom han med ein syrleg bemerkning om at dette hadde eg ganske sikkert ikkje gjort aleine. Sidan det var ferdig på så kort tid... Frekk er han! (Men han hadde sjølvsagt heilt rett, då...)

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
.

Her er ein annan ferdigstilt innstallasjon, som no prydar kjellargongen vår:

.

Det er det eg kallar kunst! Verket er sett opp av Jens i ei tidleg morgonstund, medan han venta på at andre skulle vakne.

Eit par kvardagsglimt til:

Snøen ligg fortsatt (Vi nærmar oss no 90 dagar samanhengande kvit verden), men det er inga hindring for å finne fram sykkelen igjen. Det er då litt bar veg!

.

Lise har nyleg oppdaga ein heilt ny dimensjon ved det å lese, nemleg at ein kan peike på bildene, og så seier nokon kva det er! Fantastisk! Så no har vi hyppig peiking og blading i bøker. Ofte er det nok også sjølve peikinga som er poenget, og det vert peikt raskare enn nokon klarar å fortelje kva som vert peika på... Her sit begge gullklumpane våre og peikar i veg:

Og sånn går nu dagan!

Ole Jørgen

Gravferd

Sjå godt på dette bildet. Dette var utsikten min i 36 (!) heile timar førre veke. Det er langt å ta tog frå Stavanger til Mosjøen, og endå var det 7 færre timar enn planlagt. På grunn av snøras, stoppa toget på Trofors.










På oppoverturen plukka mamma og pappa meg opp der og køyrde meg heilt fram til Sandnessjøen.

På tilbaketuren tok eg ikkje sjansar på forsinkingar og slikt, så eg sat på med mamma og pappa til Levanger, og tok lokaltog inn til Trondheim.

Det vart utruleg mange mil, fire romanar og eit kosthald eg ikkje vil snakke om.

Målet med turen var denne fine steinkyrkja på Tjøtta litt sør for Sandnessjøen. Her var det gravferd for farmor på torsdag (11/3).



Det var ei fin stund i kyrkja. Særleg sette eg pris på talen til onkel Trond, som sa veldig mykje fint og også drog fram håpsaspektet.

Då vi kom ut, var det iskald vind og snø i lufta. Vi gjekk nokre hundre meter ned til kyrkjegarden, der farmor vart lagt i same grav som farfar.

Etter gravferda, var det minnesamvær på sjukeheimen der farmor budde dei ti siste åra. Det var ei fin samling, der vi saman mintes farmor og alt det ho og farfar har vore for oss. Fjorten av oss tjueein barnebarna var til stade, og ti av tjuefem oldebarn. Mange er det ti år sidan eg såg sist, og nokon endå lenger, så det var kjekt å treffe dei att.


No er farmor og farfar gjenforent heime hos Jesus. Dei har nådd målet, og vi er mange som kjem etter. Vi sjåast igjen!

Ole Jørgen

Det hadde eg visst gløymt..

Jens spurde i dag kor 'det skjørtet du strikka deg' var hen - det kom difor fram frå skjulestaden sin, og ser altså slik ut ferdig:.








.
.
.
.

Ikkje akkurat skjørt kanskje, men dog.. ;)

.
Etter det har det blitt to telativt spreke bleiebukser. Det er berre å konstatere at Lise veks, og ikkje så veldig sakte heller, så det at dei noverande korte bleiebuksene har vart i mange mnd. er i grunnen meir enn ein burde forvente.. ;)

Jens har valt fargar til den eine, mammen valde til den andre - og kanskje greier du å gjette kva for ei? Eller kanskje ikkje...

.













.(Som de ser er dei nøye sjekka av eigaren før dei vert tekne i bruk ;) )

.
Er det vanleg å få heimelekser på klubb? Sånn dameklubb, veit du? Her er i alle fall mi - litt seint, men forhåpentleg godt ;)

Kylling- og potetform

1) Bak potetbåtar (trur eg reknar ca. 1,5 kg. potet til ei stor form) lenge og vel (opp mot ein time), krydra med salt og pepar.

2) Legg steikte kyllingbitar over.

3) Tøm over saus:

4 dl. Creme Fraïche
1 ss mangochutney
ca 1,5 ss chilisaus
2 ts karri
1 ts paprikapulver
1 ts pepar
1 ts buljongpulver
1,5 td estragon
hiv gjerne i litt kvitlauk også, om du kjenner på lyst til det ;)

4) Ha over ost

5) Steik på 220 grader i ca. eit kvarter.

-Voila :)

Nina

Besteforeldre

Eg var heldig og fekk ha alle mine fire besteforeldre heilt fram til eg var 15. Det er jo kanskje dei viktigaste åra å ha besteforeldre, og eg har mange gode minner etter dei. Farmor og farfar besøkte vi på Helgeland kvar sommar. Det var lang køyretur, og eg hugsar endå den spesielle, gode kjensla som kom når vi køyrde over den siste bakketoppen og såg huset deira lenger framme. Då starta sommarferien!

Vi var alltid mykje ute saman med farfar og køyrde båt og fiska. Når eg tenkjer på farfar, ser eg han som regel for meg i båten, eller i kjellaren der han laga trebåtar til oss og renska fisken vi hadde fiska.

Sommaren 1994 reiv vi ned den gamle brygga, og farfar bygde opp ei ny lita utanfor naustet. Eg hugsar pappa og onkel Lars snakka om at dei syns han vart fort sliten og klarte mindre enn før, men eg forstod ikkje kva dei meinte. Han døydde november det året.

Morfar døydde i 1997. Ofte når eg et mjølkesjokolade frå Freia, så tenkjer eg på han. Han hadde ofte med seg ei slik 100-gramsplate som var vanleg då eg var liten, når han kom på besøk. Han likte også svært godt å fortelje historier frå krigen og frå den gong dei dreiv med reveoppdrett. Når vi var på besøk, pleidde vi ofte å komme inn til han tidleg om morgonen og spurde om han kunne fortelle, og det gjorde han!

Når eg tenkjer på mormor, tenkjer eg først på denne godnattsangen:

Nu lukker seg mitt øye,
Gud Fader i det høye,
i varetekt meg ta.
Fra synd og sorg og fare,
din engel meg bevare,
som ledet har min fot i dag.

Dette var ein sang vi pleidde å synge heime også, men likevel tenkjer eg mest på mormor når eg høyrer den. Vi pleidde å synge den kvar kveld når eg var på besøk, og så snakka vi av og til om bønn og Jesus og bibelen. Ho var vel den av besteforeldrene mine eg snakka om meir personlege ting med, og det betydde mykje for meg å vite at ho ba for meg.

Av og til tenkjer eg: "Skulle ynskje mormor hadde fått oppleve dette, eller truffe denne personen eller sett dette." Ho er nok den eg kjente best, og saknar mest. Ho døydde i 2001.

Farmor hadde ei spennande korg ståande på kjøkkenet. Eg gjekk ofte og såg på den, og hadde så lyst til å låne den. Oppi låg det nemleg det som då verka som ei utruleg stor mengde med klinkekuler. Det var alltid stas når farmor tok den ned og vi fekk leike med dei. Forholdet mitt til klinkekuler har nok blitt sterkt farga av dette minnet, for eg syns fortsatt eg har funne ein skatt viss eg finn ei klinkekule!

Ein annan ting eg hugsar, er farmor sine rabarbra! Ho hadde store rabarbra i hagen, og laga blant anna fantastisk rabarbrasyltetøy.

At det også var på farmor og farfar sitt kjøkken eg først fekk smaken på Nugatti er vel ei sak for seg...

Torsdag døydde farmor. Det er nok ei stund sidan ho hugsa kven eg var, så på eit vis føler eg at eg "mista" henne for fleire år sidan. Det er likevel veldig rart og trist at ho er vekke, som det er med alle besteforeldrene mine.

No har eg ingen tilbake, men heldigvis har eg mange gode minner å sjå tilbake på. I desse dagane tenkjer eg naturleg nok mykje på farmor, og eg ser for meg korleis det var å komme til dei om sommaren. Luktene, lydane, smakane, måten ting vart sagt på og kroppsspråket. Ting det er heilt umogeleg å formidle i ein blogg, men som betyr mykje for meg.

Eg veit eg er heldig som har fått lov å ha så flotte besteforeldre, og eg veit eg er heldig som har så mange gode minner og opplevingar eg kan ta med meg vidare.

Ole Jørgen

New man in town

I dag er den 75. dagen med snø, og vi feira dette vesle jubileet med å bygge ein ny, stor snømann.


Vi håpar at denne snømannen ikkje vert begravd av vekkbrøyta snø, som vart den triste sjebnen til den førre snømannen vi laga. Klarar John Berge å begrave denne, ja, då er det rett og slett altfor mykje snø ute.

Ole Jørgen

Hundstrikken del 2: der Hundstrikken vert teken inn i varmen att og får vere med på vinterferie

Jada, Hundstrikken slapp å vere nede og ute noko særleg lenge. Allereie same dagen vart han løfta ned, og lagt trygt i Lise si korg. Mange av oss, inkludert Hundstrikken sjølv, trudde at dette kom til å vere hans nye heim. Der tok vi grundig feil. Her er bildebevis:


Bildet er teke på Bømlo. Dei som er nokonlunde stødige i hovudrekning, har dermed funne ut at opphaldet i korga var rimeleg kort, og at Hundstrikken, som ein av få utvalgte kosedyr, fekk vere med på vinterferietur. O lykke!

Men lat oss no sjå litt meir kronologisk på veka som har gått:

Måndag: Storebror har feber, og må vere heime frå barnehagen. Ei stadig aukande bekymring for vinterferieturen tek form i setningar som "Men me skal reise på tirsdag, sant" og "Me kan måle temperaturen når me kjem TILBAKE frå mormor og morfar!" Akk, du feber, du feber. Temperaturen var oppe i 39,7, og turen måtte nok berre utsetjast. Då er det jammen godt å ha ei Noaklistermerkebok!

Tysdag: Dagen for reise kjem, og går, og feberen held på å sleppe taket. Det anar oss at det vert tur neste dag, så pappa festar takboks og ski på bilen, og finn fram koffertar og slikt seint på kvelden.

Vi måtte bruke tysdagen til noko, og fann ut at no var sjansen til å endeleg få gjort noko med flisene på kjøkkenet komen. Ikkje at vi ikkje har hatt sjansen til gjere noko med dei dei fem siste åra, men det har på ein måte aldri blitt. Så no fann vi fram kraftvask, heftgrunn og kvitmaling. Alle mann, utanom minstemann så klart, vart "sette" i sving. (Sanninga er vel heller at nokon meldte seg veldig frivillig. Male er gøy!)

Slik vart resultatet då vi fjerna tape og plast dagen etter:

Sjå, dei fæle rosa og grå stripene er vekke!

Onsdag( - søndag): Endeleg kom dagen for avreise. To sovande ungar og to rimeleg vakne vaksne ankom Bømlo i strålande vér, berre vegar og kvite landskap. Nokre av aktivitetane dei komande dagane var: Gå på mammutsal saman med mormor, sjå OL-sendingar, leike med lego, leike i snøen saman med morfar:

Ete god mat, besøke oldemor i Smiedalen (og ein haug med grandonklar), snakke så vidt med tante Anja, få besøk av tante Malene, vere med ein tur i huset etter oldefar, gå på ski i hagen saman med morfar:

Vi gjekk også tur i finvéret. Jens traska av garde, og Lise sat på ryggen og sov. Litt overraskande traff vi på tante Louise på hytta, og Vidar og familien hans. Hyggeleg!

I dag stua vi oss i bilen att, og sette kursen heimover. No er det kveld, borna søv og Hundstrikken er tilbake i Lise si korg. Det er kjekt for ein Hundstrikk å vere ute og reise, men jammen er det godt å vere tilbake heime også!

Ole Jørgen