Aprikos i svingane

Laurdag er dagen for noko ekstra godt, og i dag bestemte vi oss for å prøve noko heilt nytt frå kokeboka Lise og Jens fekk til jul. Det heiter brytebrød med aprikos og banan, men minner veldig om "kanel i svingane". Berre at kanelen er supplert med nettopp aprikos og banan. Og ein dæsj appelsinskal...




Lise kasta seg over jobben med liv og lyst. Å røre saman gjær, mjølk, vatn og egg er reine draumejobben; det minner mykje om å leike med vatn i vasken... Det er ikkje sikkert det er så lett å sjå på bildet, men Lise befinn seg her ganske langt oppå bordet. Iveren veks og veks, og ho gløymer seg heilt vekk. Dermed ligg ho på tvers og rørar som ein helt...

Som sagt skulle det vere både aprikos og banan i bollane. Dette er jo ein strålande jobb for dei små å gjere. Jens gav seg i gang med aprikosen. I starten gjekk det unna, men etterkvart gjekk det seinare og seinar. Grunnen er enkel: Det var hopprenn på fjernsynet, og det er ikkje lett å gjere to ting på ein gong...

Dessutan ville han ha veldig små bitar, så kvar aprikos vart ganske god dissekert og partert.

Vi betrur ikkje så veldig skarpe knivar til Lise, av grunnar som alle som kjenner Lise vil forstå veldig godt. Ho måtte difor nøye seg med ein bordkniv, men det var likevel ikkje noko problem å dele opp bananene. I oppskrifta stod det at det skulle vere to bananer i bitar. Då Lise var ferdig, var det tre færre bananer i skapen enn då ho starta... 33 % svinn er vel ikkje så verst, eller?

Så kom omsider den gledens stund då resultatet skulle smakast på. Bollane vart dessert til middagen, og personleg syns eg dei var svært gode. Jens gav dei følgjande karakteristikk: "Litt sure og litt gode"... Så sånn er det.

Ole

Alle mann på turn

I ettermiddag gjekk vi like så godt i gymsalen heile familien. Det var turn som stod på programmet, og pappa var ikkje akkurat i stand til å halde følgje med Jens på nokon som helst måte... Difor skulle mamma vere med han. Då Lise fekk snusen i at både Jens og mamma skulle på turn, fekk ho også lyst. Og pappa? Han sat på scena med fotoapparat...

Lise er ikkje akkurat gymsalen eller gymnastikkens dronning endå. Trur kanskje det kan vere greit at ho får starte på turn snart ho også...

Jens er noko friare i sin aktivitet. Sjølv om det er innebandy som er det heilt store, går han ikkje av vegen for eit hopp eller to likevel. Syns det var litt "karate kid"-stil over dette hoppet, og i 2D ville mamma hatt eit aldri så lite problem...

Ole

Krikke-krakke-krykke

Det er ikkje alltid det går så fint for seg på KRIK-samlingane våre... Det hender jo at nokon krasjar, spenner borti noko hardt eller dett. I går var det min tur å erfare sportsgledens grelle bakside. Vi leikte "Hund og hare". Kort fortalt går leiken omtrent som politi og røvar, berre at ein ikkje har lov å gå overalt. Vi legg ut matter, kasser, slengtau og andre ting som er lovlege å trakke på, og golvet i mellom er der om å gjere å ikkje vere borti. Då er ein ute av leiken. Vi hadde akkurat starta, og eg skulle hoppe frå ei matte til ei anna. I det same eg landar, kjem ein av ungdommane svingande i tau og krasjar rett inn i beinet mitt. Sidan eg hadde all tyngde på venstrefoten, og det er så og seie 100% friksjon på mattene, gav kneet etter. Dermed låg eg og vrei meg på golvet, og eg kjente at eit eller anna var forferdeleg gale inne i kneet. Og det gjorde ubeskriveleg vondt. Plutseleg var det eitt eller anna som small på plass i kneet, og det heile vart litt betre. Eg kunne hinke av golvet og setje meg ned med ispose på kneet. Det ironiske med det heile, var at eg tre minutt tidlegare hadde sagt at dei måtte ta det litt med ro, slik at dei ikkje vart skada. Og der låg eg...

Kneet var vondt også når kvelden var over. Eg kunne rett og slett ikkje å bruke venstrebeinet, klarte ikkje å legge noko vekt på det. Ein av dei andre leiarane køyrte meg heim i bilen min, og eg hinka meg rundt heime. Då eg vakna i dag tidleg, og såg at kneet var hovent, vondt og fortsatt ubrukeleg, ringte eg til legen.

Legen sjekka foten min, og fann ut at ingenting var knekt, og at ingen leddbånd var slitt av. Det som var ute av ledd då eg låg på golvet i gymsalen, var rett og slett kneskåla mi... Bandet som held det fast på innsida har fått seg ein skikkeleg strekk, og legen ville at eg skulle i røntgen.

Dermed såg mesteparten av søndagen min slik ut:

Frå passasjersida i bilen, og med to etter måten tålmodige barn i baksetet, kunne vi sjå landskapet på veg til Haugesund suse forbi. På radioen var det skiskyting, og takk for det! Dei to spennande fellesstartane redda store delar av turen.

I Haugesund fann dei heldigvis ut at ingenting er øydelagt i kneet mitt. Dermed kunne eg humpe ut på krykker, med beskjed om at eg kunne belaste foten "inntil smertepunktet". Akkurat no er det ikkje så veldig mykje, men det vert nok snart betre, skal eg tru legen.

 

For borna vart det ein lang dag i bilen. Då er det i alle fall ei trøyst at dei fekk ta seg litt meir ut i går...

 

Så langt har 2012 absolutt ikkje vore mitt år. Satsar på at resten vert noko betre...

Ole

FORUT

Barnehagen er i år med i FORUT sin barneaksjon, og samlar inn pengar til barn i India. I fleire veker har dei sett filmar, høyrt på musikk og blitt godt kjent med den indiske jenta Indrani. I dag var det avslutningsmarkering og personalet og ungane inviterte foreldre og andre til barnehagen frå klokka halv fire og utover. Der solgte dei varer og kaker til inntekt for prosjektet. Jens var med og solgte kaker, og stod og la kaker på serviett til dei som kjøpte. Over hovudet på ungane hang denne flotte plakaten:

Det går ikkje an å seie nei til slik flott reklame! Det meinte i alle fall Lise, som sette kursen mot kakebordet med det same vi kom inn i rommet. Rett bort til Jens, og forkynte kva ho ville ha...

Og den som har ein tiar og ein hjelpsam storebror får valuta for pengane...

Vi kan seie det slik at ho vart fornøgd!

Også Jens hadde lyst på kake. Sjølvsagt. Og lysta vart vel ikkje mindre av å sjå på alle kakestykkene som forsvann eitt etter eitt frå bordet... Heldigvis hadde også han ein tiar for handa, og kunne ta seg ein kakepause midt i salet. Når det dryp på presten osv.

På varebordet var det mange fine ting å sjå på. Bøker, dvdar, leikar og musikk. For å nemne noko. Lise var først borte (sidan Jens var oppteken på anna hald) og skulle få kjøpe seg ein ting. Ho endte opp med ein stilig slange laga av tre. Då turen kom til Jens, og han såg den fine slangen Lise gjekk rundt med, fekk også han lyst på ein. Dermed enda desse opp i heimen:

 Mamma er spesielt glad for valet dei tok... eller ikkje. (For ordens skuld kan vi då leggje til at dei kjøpte slangane for eigne sparepengar, det er ikkje Nina som driv og bringer slangar inn i huset...) Vi var langt meir fornøgd med cd-plata som vi også kjøpte. "Indranis sang" inneheld mange fine og kvikke songar, og det er Maj Britt Andersen som har spelt den inn.

Det vert nok litt norskindisk musikk i heimen i tida framover...

Ole

Søvnen

                                                          Søvnen listar seg

                                                          så stille

                                                          Går på mjuke potar

                                                          heilt inn hit

                                                          Sakte snik den innom augo

                                                          Sakte kryp den ut ein arm

                                                          Sakte let den kroppen kvile

                                                          Ber den mjukt til drøymeland

Enkelte dagar er det ikkje så lett å halde seg vaken gjennom heile middagen. Særleg ikkje viss ein er litt forkjølt, er veldig trøytt og ikkje har lyst til noko anna enn å sjå barne-tv, som dessverre ikkje startar før om ein time... Då er det like godt å leggje hovudet på bordet og ta seg ein blund!

Jente med scheber og ein halvtullete katt

Denne helga har véret vore nydeleg, og borna har kunne kosa seg mykje ute. Dessverre var Lise slakk både laurdag og søndag ("Mej ha scheber, mamma!"), så vi våga oss ikkje ut på nokon fjelltur eller liknande. I staden har vi leika rundt hushjørnene heime. Her er dei på oppdagingsferd rundt barnehagen.

Vi har også kost oss ein del inne, særleg i dag. Sett på skiskyting, og spelt spel og elles prøvd å kose oss i lag. Jens var i kjellaren og henta opp ein del spel, og han og mamma rakk nokre av dei før skiskytinga trakk fokuset vekk frå brettet.

Lise tok over Ligretto Dice spelet ettar at mamma og Jens var ferdige med det, og spelte vidare med det aleine. Ho hadde sitte og observert medan dei spela, og kunne fortsette på nesten same måten... Ho legg som regel inn sin eigen vri på dei fleste spel, og det er ofte artig å sjå på korleis ho gjer det. Denne gongen telte ho til tre, helte terningane på bordet og sorterte dei etter farge på brettet:

Litt før middagstid gjekk vi ut for å leike litt, og Lise fann raskt ut at katten trengte litt hjelp med å få i seg maten... Godt er nokon som kan halde lokket oppe for ein hjelpelaus katt!

Etterpå gjekk dei og la seg ned oppe på den vesle murkanten rundt parkeringsplassen. Dei låg lenge og såg på medan Jens og eg sparka ball. Til slutt fekk katten nok, glefsa etter Lise og gjekk. Dette er ein uvane han har lagt seg til dei siste åra; bite etter dei som begynner å irritere han. Trur han begynner å bli litt gamal og tullete.

Ikkje at eg tør å seie det til han. Sjå katten djupt inn i augene og svar meg ærleg: Hadde du?

Ole

Skikarusell og dobøker

Onsdag køyrde vi opp til Gullingen, og gjekk på ski. Det var den tredje skikarusellen i vinter, og Jens gjekk lenger enn nokon gong. Lise har ein tendens til å vere ganske lei seg og utanfor viss ho sovnar i bilen, og vi må vekke henne når vi kjem fram. Det skjedde forrige gang vi var oppe, og då gjekk ho ikkje særleg langt, for å seie det slik... Denne gongen klarte ho å halde seg vaken (les: Vi klarte å halde henne vaken...), og opplevinga vart ei ganske anna!

Både Jens og Lise er aspirantar, og går difor ikkje noko løp på tid. Men det er utruleg stas å få gå rundt med nummer på ryggen likevel!

Logisk nok er Jens ein del raskare enn Lise, og drog raskt i frå. Eg vart med Jens, og saman gjekk vi to rundar i "øvingsløypa", og to gongar opp den første lange bakken i lysløypa. Mot slutten var han rimeleg tung i stega, og energinivået labert...

Lise gjekk som sagt seinare, men det er nok ikkje den einaste grunnen til at ho sakka etter. Det er jo så utruleg mykje spennande å sjå langs vegen! "Sjå, eit tre!" "Sjå, ein bekk!" "Sjå, snø!" og ikkje minst: "Sjå, der er månen min!" Vi forstår det slik at ho kjenner på ei sterk eigarskapskjensle i forhold til månen... Og då vi køyrde heim att, ropte ho ut av bildøra før vi lukka den igjen: "Hade, månen!"

I dag har vore ein særs nydeleg dag, med knallblå himmel og solskinn. Kva er vel då betre enn å starte helga med ... eit bad? Vi entra i alle fall svømmebassenget på Sand med fire ferdigpakka posar med badetøy, og nøyt livet i det blanke element ein liten time.

Denne boka har vore fast lesestoff for Lise og meg dei siste vekene. "Badekarboka" har vore som ein magnet på ei jente som ikkje alltid har lyst å gå på badet. "Ja, men vi skal jo lese badekarboka etter at vi har pussa tennene!" seier eg, og Lise responderer som regel med å bryte ut eit ivrig "Åja!" og tassing mot badet.

Boka har artige bilder, og ikkje minst er den på rim. Sist vi las den, tidleg denne veka, kunne vi den nesten utanatt... Teksten handlar om Ben og Bella, som skal bade i det store raude badekaret. Så begynner det plutseleg å dukke opp det eine dyret etter det andre som har lyst til å vere med. Skummet boblar, og alle har det kjekt. Til slutt kjem den store flodhesten, og dyttar badekaret ut av badet, ned trappa og så plutseleg flyr dei opp i lufta og over både land og grender. Heldigvis vert dei henta heim att av ein flamingoflokk.

Det siste bildet i boka, bildet til høgre over, er ganske artig. I alle fall for meg som vaksen lesar. Alle dyra er nemleg med på det bildet også, og plutseleg forstår vi kva som eigentleg har foregått. Fiffig! (Kan du sjå hunden, løva, anda, skilpadda, pingvinen, sjiraffen, flodhesten, kenguruen og flamingoflokken?)

Tysdag var vi på biblioteket, og Lise fekk velge seg ny bok.

No er det Sigge som gjeld, kvar einaste kveld. Her er det meir tekst, og litt rolegare progresjon (Badekarboka var ganske heseblesande dei sidene dei var ute på tur!) I tillegg kan boka om Sigge vere litt småskummel for ein liten lesar, med dette oppslaget som eit heilt klart høgdepunkt:

Det ser ganske skummelt ut, ikkje sant! Heldigvis vert det heile ganske fort oppklart, på neste side. Skuggen dei ser er berre den gode venen Morten Mare som et eit stykke vassmelon!

Når vi les om Sigge, har Lise armen trygt plassert rundt skuldra og halse min, og trykker seg så nær ho kan medan vi les for eksempel sida som står over. Samtidig latar ho som ho er ganske tøff, og ikkje lar seg affisere av det skumle i historia... Ho sovnar godt kvar kveld, og vaknar ikkje opp med mareritt, så vi får tru det går bra.

Også Jens er glad i Siggeboka. Men han les den sjølv.

Ole