søndag 6. november 2011

Kinamann

Dei siste dagane har eg lese boka "Kinamann", av forfattar Brynjulf Jung Tjønn. Boka har eit sterkt sjølvbiografisk preg, og handlar mykje om hans eigen oppvekst som adoptivsønn i ei lita bygd i Sogn. Sentralt i historia er jakta på eigen identitet, og forholdet til hans biologiske opphav.

Brynjulf Jung Tjønn vaks opp i den vesle bygda Feios, langt inne i Sognefjorden. Feios ligg ikkje så langt frå mi eiga barndomsbygd, Balestrand. Dette skaper for min del ein ekstra nærleik til teksten, der mykje av handlinga altså har føregått "eit steinkast" frå mitt eige nærmiljø.

Då Brynjulf Tjønn vart far, begynte han å fatte meir interesse for opphavet sitt, og begynner å tenke tilbake på oppvekståra, måten han kom til Noreg på og kva for ein familiebakgrunn han kjem frå opphavleg. Denne funderinga endar opp i ei poetisk perle av ei bok, der forfattaren, i essayistisk stil, tek oss med inn i tankeverda si. Her er minner og refleksjonar blanda saman. Notid og fortid. Draum og verkelegheit.


Det eg likar aller best med boka, er språket. Forfattaren har ein skrivestil som tiltalar meg. Den er jordnær og poetisk på same tid. Berre sjå på dette teksteksempelet, der forfattaren skriv om ein draum hovudpersonen har om seg og broren, som han aldri har møtt:

"Jeg våkner av at du gråter, tårene renner som små, gjennomsiktige kanaler nedover kinnene dine, og du er broren min, vi likner hverandre, men du er kanskje to-tre år eldre, vi ligger i samme seng på rommet vårt, et lite rom med et vindu ut mot en trafikkert vei, så om somrene må vi åpne vinduet og høre på alt bråket og det hender at vi våkner av bilfløyter og skrik, men vi er blitt vant til det, det skal mye til, men når du gråter våkner jeg lett, jeg kjenner overkroppen din riste, hører du snufse, kjenner fukten fra tårene som smitter over på putene, dynetrekket, kroppen din blir varmere, ofte holder jeg begge armene mine tett rundt deg, da føler jeg meg trygg, for du er broren min, den som alltid passer på meg, ute i gatene, mens vi leker med andre barn, på vei til skolen, mens bilene suser forbi oss, du er den som passer på meg i mørket, når vi hører skumle lyder, du er den som sier at ingenting er farlig, ingenting er farlig, for du er broren min, vi sover i samme seng, vi gjør alt sammen, bader sammen, spiser sammen, leker sammen, slåss sammen, krangler sammen, jeg kan ikke forestille meg et liv uten deg, for hva skal jeg gjøre uten deg..."

Og slik fortset draumen gjennom fleire komma. Eg har respekt for ein forfattar som klarar å presse over 60 komma inn i ein setning, utan at eg opplever det som feil!

Det store hovudtema i boka er identitet. Hovudpersonen prøver å finne identiteten sin, og på vegen får vi del i tankar om både mobbing, rasisme, kjærleik, familieband, pubertet og ikkje minst adopsjon. Alt i alt er boka vel verdt å lese, nokre avsnitt var eg nøydd til å lese to gonger, fordi eg syns dei var så fine!

Det einaste eg fann som er negativt, er at boka er skriven på bokmål. Eg forstår forfattaren sitt val, sidan han bur og arbeider i Oslo, og ved å skrive på bokmål kanskje når ut til eit breiare publikum. Men eg klarar ikkje å fri meg frå tanken på kor utruleg vakker denne boka ville vore på nynorsk... Og så hadde det kanskje noko med forventningane på førehand å gjere: Eg forventa ein nynorsktekst frå pennen til ein sogning. Likevel, boka er fortsatt vakker, og eg håpar den vert oppdaga av mange!

Dei som no tenkjer at eg har sitte i ein stol og lese bok heile helga, tek fullstendig feil. Eg skal ikkje gje ei lang og kjedeleg liste over det eg elles har gjort, men eg kan jo nemne ein spennande aktivitet som Jens og Lise har drive ein del med: Klatre i tre!


Frå denne synsvinkelen ser det igrunn ganske imponerande ut, men kanskje ikkje like mykje sett frå denne...:


Ho kjem ikkje så høgt, men du verda så gøy det er likevel!

Lise har også begynt å få opp dampen på sykkelen. No går det så fort at det nesten er vondt å sjå på, og komplett umogleg å fange inn med vanleg fotoapparat:


Så, kort oppsummert: Les! Klatre! Lev!

Ole

(Forfattarbloggen til Brynjulf Jung Tjønn: Kinamann)

Ingen kommentarer: