Nøstbakkens

Mat- og snøglede

2012-01-29T21:22:00.002+01:00

Denne fine boka fekk Jens og Lise til jul. Det er ei kokebok, med fine bilder og oversiktlege sider. Å lage mat i lag på kjøkkenet er veldig gøy, og vi har allereie prøvd ut fleire av oppskriftene. Ein sikker vinnar var fruktspyd med rista brød. Enkelt å lage (Igrunn berre å dele opp litt frukt og riste litt brød, og så tre det på spyd...) og godt å ete!

Både Lise og Jens var ivrige med i prosessen, og resultatet var lekre spyd til kveldsmaten:

Ei anna oppskrift vi har prøvd, og som vi garantert kjem til å bruke igjen, er oppskrifta på tacolefser. Smakfulle, mjuke og gode lefser, utan eit einaste e-stoff...

Den siste oppskrifta vi har prøvd ut, så langt, er oppskrifta på blåbærmuffins.

Vi fann ut at vi ville lage noko godt å kose oss med på laurdagskvelden, og muffinsane såg veldig gode ut på bildet i boka... Som tenkt så gjort, og vi var fornøgde med resultatet. Det er pinjekjernar i røra, og Jens erklærte at "han ikkje likte å ete kikerter berrt, men at det var godt i muffinsen"... Ikkje alltid like lett å skilje namnet på dei ulike boksane og posane i skapet frå kvarandre.

I dag prøvde vi ut eit nytt spel. Det fulgte med boka "Eventyret i regnskogen", som Jens fekk til jul. Her var både spørsmålskort og spinner, og Jens heiv seg uti med stort engasjement. Også Lise ville vere med litt, men det var noko litt for vanskeleg for ho. Likevel, det hindra henne ikkje i å rote vekk to av spelebrikkene. Vi har leita høgt og lågt og overalt der det er logisk eller mogleg at ho kan ha gjort av dei (Dei forsvann i løpet av berre nokre få minutt, rett før vi skulle rydde opp...) Truleg har ho ei magisk evne til å trylle vekk ting. Det same har nemleg hendt før, for eksempel med nokre knappar Nina hadde lagt frå seg på bordet. Lise var i nærleiken ei lita stund, og sidan har vi ikkje sett snurten til dei...

I akebakken er dei magiske evnene meir skjulte. Aketurar som byrjar som på bildet over, endar nemleg veldig raskt som på bildet under...

Og det er heilt utruleg korleis ho får det til! Ake 20 centimeter, og plutseleg har ho ryggen til, beina i véret og brettet er utanfor all kontroll... (I all rettferds namn må eg her tilføye at etterkvart gjekk det svært så bra.)

Jens har noko meir kontroll over akebrettet. Her er vi akebakken bortanfor grendahuset. Det var ikkje så mykje snø, men nok til å få god fart på både kjelken, rumpebretta og akebrettet.

Sidan Lise ikkje har verdas lengste bein eller største energilager, var begeistringa stor då storebror forbarma seg over henne. Han drog henne opp ein slak bakke, snudde akebrettet og dytta henne utfor igjen. Det var ikkje så bratt, så ho akte i passe fart. Og så kom storebror etter og drog henne opp att... Stor stas! Og han haldt ut ei lang stund.

Likevel, til slutt vart det nok, og Jens ville ake sjølv. Då må ein ordne seg som best ein kan på anna vis...
'

Til slutt eit bilde til inspirasjon for alle meitai-entusiastar:

Ole

Akedag

2012-01-22T22:44:00.000+01:00

Det er gøy med snø, på så mange vis. Den er kvit og kald og deilig å ete. Og så skapar den fin stemning og er kjekk å gå på ski på eller ake på. Av og til kan det mest spennande i verda faktisk vere å sjå på når snøen vert fjerna...

I dag vakna vi opp til kaldt og klart vér, frosen snø og sol. Vi vart bedne opp til Aksel og Ruth på aking, og var ikkje seine med å pakke akebrett og vinterkle i bilen.

Det er fine akebakkar nedanfor huset til Aksel og Ruth, og ein kan regulere farten ganske enkelt ved å velje brattare eller slakare ruter ned.

Lise ville gjerne ake i dei brattare rutene, og sette utfor med stor fryd. Det var ikkje like kjekt å gå opp igjen. Laaaaaangt og tuuuuuuuungt... Då var det ekstra kjekt når Ruth tok seg ekstra av ho. Dei aka ned i lag, og Ruth drog henne delar av vegen opp att.

Ho prøvde seg også på rumpeakebrett, men det er ikkje like lett. Å få begge beina opp frå bakken på ein gong, og samtidig halde stø kurs var beint fram umogleg...

Ho måtte sjå seg slått, og sjå rumpebrettet sigle vidare aleine...

Då var det ei god trøyst at det var kjeks og drikke å få tak i.

Om Jens og Lise var slitne, raude i kinna og sveitte i håret då vi køyrde heim att? Neeeeida...

Ole

Godt nyttår!

2012-01-15T21:37:00.000+01:00

Betre seint enn aldri, er det ikkje det dei seier?

Bloggen har vore ganske stille dei siste tre vekene, og grunnen er ganske enkel: Mangel på energi og overskot. Underteikna har vore "nede for telling", med halsbetennelse etterfulgt av lungebetennelse, og har difor ikkje gjort så veldig mykje dei siste vekene. No begynner kroppen imidlertid å samarbeide litt betre, så då...

Véret i januar har veksla ein del, alt frå vått sykkelvér...

... til kaldt skiføre:

Jens og Lise har dei siste dagane dura rundt ute med ski. Snøen har ikkje vore så djup, kanskje rundt tre centimeter. Likevel, det skal ikkje meir til før det byrjar å klø i skibeina.

Dei har endeleg også fått prøvd kjelken dei fekk til jul. Det skjedde på fredag, på det tynne snødekket. Farten vart akkurat passe stor ned bakken på baksida av huset, og gleden auka proporsjonalt med kor langt bortover marka ein etterkvart klarte å skli. Lise mista interessa først, å ete snø var berre litt for godt...

Lise er for øvrig hekta på Kardemommeby-filmen for tida. Ho vil gjerne sjå den kvar dag, og kunne nok sett den fleire gongar etter kvarandre viss ho hadde fått lov...

Her står ho og ser på "Mommeby", med Jens sin nye sekk på ryggen. Den var litt stor til henne...

Til slutt må eg forresten fortelje korleis vi vakna i dag tidleg: Lise låg og ropte at ho ville opp. Det var tidleg, klokka var kanskje ikkje meir enn 6, så vi var naturlegvis trøytte og ikkje heilt klare på kva som skjedde rundt oss. Etter nokre rop, skifta dei plutseleg innhald: "Meg er lei seg!" var den nye beskjeden... Ei trøytt mor stod opp og henta den vesle, stå-opp-klare jenta, som no var lei seg for at ho ikkje fekk svar med det same... Det er merkeleg korleis born kan smelte hjartene til foreldra, sjølv i grytidlege morgonstunder.

Ole

Meir om juletre

2011-12-27T13:38:00.000+01:00

Vi tok inn juletreet vesle julafta om dagen, slik at borna skulle få vere med og pynte det. Lise var ikkje i stova akkurat då eg bar det inn, men kom inn like etterpå. Då bryt ho ut:

- Hæ? Tre? Inne? Settamaken!

Vi smiler litt, og bekrefter at joda, det står eit tre i stua. Til det svarar ho:

- Ein to tre! Og gliser stort...

Eit bilde av eit juletre som også kunne falle i smak:

Med tanke på at vi er kome langt i prosessen med å måtte setje bøkene dobbelt i bokhyllene våre, så hadde dette kanskje vore ei god anvending av dei. I alle fall midlertidig...

Ole

For eit barn er oss født...

2011-12-26T23:26:00.000+01:00

Juledagane er ei heilt spesiell tid. Tida går i eit heilt anna tempo enn det vanlege, og ein (i alle fall eg) stenger seg på ein måte inne i ei boble. Det er familiehøgtida framfor nokon, og ein kan vere saman og feire det store som hendte for 2011 år sidan. Tenk kor mykje det vesle barnet som vart født i Betlehem har påverka historia! Mange har misforstått mykje, og gjort livet surt for andre menneske i hans namn. Heldigvis er vi også mange som har blitt fanga inn av hans kjærleik, og fått lov til å kjenne den nådefulle tilgjevinga. Og sjølv om vi ikkje alltid lukkast i å formidle hans kjærleik til medmenneska våre, er vi mange som ynskjer å vise andre alt det gode Jesus kan fylle liva våre med.

Og den kjærleiken han gir, er vel verdt ei feiring midt på gråaste vinteren!

Julekrubba kom opp medan vi rydda og ordna til jul i huset før helga. Det er stas for ungane å få vere med og plassere på dei små figurane!

Lise var også svært så fascinert av juletrelysa, og måtte rett og slett legge seg ned og studere dei ganske så nær. Noko som medførte at ho sette seg opp og måtte blunke ganske kraftig nokon gongar. Det er skarpt lys for små auger, i alle fall på nært hald! Ikkje at det skremte ho frå å gjere det fleire gongar, då...

Til slutt stod juletreet der ferdigpynta og lyste opp i stova vår. Vi kjøpte treet usett, for butikken på Sand hadde ikkje pakkemaskin i år. Dermed hadde dei berre pakka ut nokre få tre, og vi ville gjerne ha det innpakka slik at det var lettare å frakte heim. Det var litt glissent på midten, men ellers var vi fornøgd!

Jens og Lise var med og pynta treet vesle julafta, og i år var det ekstra stas for Jens å kunne henge opp ei eigenprodusert flagglenke! Han har perla og perla, og det å perle flagg har vore den store hang-upen i haust. Vi var inne hos Johannes nabo nokre dagar før jul, og der kunne Jens sjå ei flagglenke med norske flagg på treet hans. Vegen var dermed veldig kort til å ville ha flagglenke også på vårt tre. Og med 41 flagg frå så og seie heile verda, vart det ei riktig fin lenke! Planane er store for neste års juletre. Då skal han ha laga ei flagglenke med alle flagg i heile verda på! Så får vi sjå korleis det prosjektet går. Uansett er perling ein av dei o store tinga i verda, og gleda vart difor stor då han i gåve under treet fekk perlesett frå søskenbarna i Ålhus. Der fulgte også ei splitter ny inspirasjonsbok, og planane er allereie lagt for dei 4-5 neste perlefigurane... Flagga må nok vente, ja.

Nytt på treet i år var også denne flotte engelen, som var ei veldig koseleg julegåve!

Når vi først er inne på julegåver, kan eg kanskje vise litt av dei gåvene som har fanga merksemda til Jens og Lise aller mest desse to juledagane. Det fine med gåver, er at dei vert verande og kan takast fram litt etter litt. Alle gåvene er difor ikkje ferdigstuderte endå... Lise har leika ganske så mykje med dette leikehuset som forstiller trehuset til Ole Brumm. Supplert med ein del småfigurar frå mormor, har det vore livleg aktivitet i huset dei siste døgna. Også traktoren frå søskenborna i Balestrand fall veldig i smak. Den lagar musikk og lydar når ein set bonden på plass i setet, så melodien "Old McDonald had a farm" har spelt ganske så hyppigt mellom veggane våre...

Og så fekk Jens og Lise ein kjelke av mormor og morfar! I mangel på snø utandørs, får ein gjere det beste ut av situasjonen og bli dregen ~~nokon~~ ~~ein del~~ mange rundar innandørs. Lise har oppvist nye talent bak rattet, og gjer triks på kjelken som er ein scooterkøyrar verdig. Blir spennande å sjå kor høg ho er i hatten når det går utforbakke for alvor...

Jula er familietid, og i vår familie er det også synonymt med speletid. Gamle spel vert henta fram frå spelehylla, og nye spel har kome inn i huset via pakkar under treet. Lise stakkar har ikkje så store muligheter til å delta i spel på linje med oss andre. Difor er det godt at vi har eit spel ståande i kjellaren som ho kan vere med på nokonlunde likefot. "Hop hop hurra" er ein slager her i huset, og Lise har drege med morfaren i spelet fleire gongar enn vi har tal på denne helga...

Også Jens likar spel, og han kan vere med i litt fleire spel som ein likeverdig deltakar. For eksempel er Uno populært, og det nye spelet til mamma, Bandu, slo også an. I alle fall heilt til han tapte to gongar på rad... Å kunne tape er ein viktig eigenskap å ta med seg, så då får vi heller leve oss gjennom litt fortviling. :-)

Morfar hadde med seg iPaden sin, og Jens vakna om morgonane med eit ynskje på leppene: Kunne spele Angry Birds på iPaden... Ein kan ikkje akkurat fristille dataspeling, men han fekk no prøvd seg ein del i løpet av jula likevel.

Også Jens fekk spel til jul, av farmor og farfar. Det var eit Josefine-spel om bokstavar og ord. Han kasta seg ut i det med liv og lyst. Det er kjekt å skrive ord, og av og til kan han til og med komme fram med ord som vi andre ikkje hadde tenkt på. På det nederste bildet på kortet hans hadde eg garantert skrive T-E-P-P-E. Ikkje Jens, han skreiv:

Og legg merke til a-endinga. Den er gjennomgåande på alle orda han skriv. Sidan eg uttalar ord med e-ending, og Nina og dei fleste andre i nærmiljøet uttalar ord med a-ending, er det i alle fall tydeleg kven som ikkje har påverka her...

Til slutt vil eg vise fram to små skjønnasar som kom på besøk til oss på julafta. Dei to englane frå tante Anja og co såg riktig så fornøgde ut med å komme til oss...

Julehelga er over, men julegleden lever vidare i hjartet: Gleda over at Gud sjølv kom til jorda. Immanuel; Gud med oss! Den beste gåva nokon kunne få!

Ole

Gråvérstankar

2011-12-22T10:49:00.003+01:00

Når véret er grått

og tåka sig innover bygda

Regnet løyser opp snøen

og forlet den som blaut

og sørpete slaps

Då er det bra å ha minnene

etter gårsdagen

Då snøen endå låg kvit og rein

på greinene

Då var var det sol

og blå himmel

- skjønt sola ikkje varma

Utanpå

Då var det mogleg å stå på ski

- fosse fram

lage nye spor og klare nye

utfordringar

Då kunne vi setje frå oss skia

La dei stå og vente nokre timar

Ikkje lenge

Snart skulle vi ut att

I går kunne vi kvile ut etter harde tak

Ete litt

Leike litt

og sove

I går likte til og med katten snøen

- trur eg...

I dag er det grått

men eg er ikkje grå

eller lei

Eg vil hugse på gårdagen

og håpe det vert like fint i morgon

men i dag er i dag

og vi skal nok finne på noko kjekt

i dag også!

Marit Bjørgen: Watch out!

2011-12-21T10:21:00.002+01:00

Om ikkje lenge kjem Marit Bjørgen og dei andre til å få hard konkurranse i skisporet:

Lise har prøvd ski for første gong i heile sitt (korte) liv, og syns det var veldig gøy. I starten var det så klart uvant og vanskeleg, og ho gjekk svært forskiktig framover, som på bildet over. Etterkvart løysna det litt, og ho gjekk faktisk ein runde rundt heile parkeringsplassen, i tillegg til litt att og fram utanfor grendasenteret.

I følgje Noregs nye skidronning, anno 2035, var det veldig gøy å gå på ski!

Storebror har noko meir kontroll, og fartar att og fram i relativt (...) stort tempo. Det nye av sesongen er dét å skli ned bakkar. I skrivande stund er han ute og øvar seg. Lise sit ved sidan av meg med raude kinn, rufsete hår og litt slitne auger. Det var påkrevd med ein matpause etter alt slitet...

Ole

Julebakst og Rio

2011-12-20T23:55:00.000+01:00

Kvar veke har dei små i barnehagen laga englar, ein for kvar søndag i adventstida. I dag kom Lise heim med den fjerde engelen, og no heng dei på veggen alle saman! Under dei står ein annan engel, som Jens laga på onsdagsklubben. Til saman vert dei eit heilt englekor!

I dag har vi for alvor kome i gang med julebaksten:

Pynting av pepperkaker. Jens tok jobben skikkeleg seriøst og plasserte kvar einaste non-stop der han skulle. Søstera derimot... Rett som det var sneik ho til seg ein non-stop, og tygde den i seg med all den diskresjon ein toåring kan oppdrive. For det første var det ikkje så vanskeleg å sjå ho, for det andre så var heile haka full av ulike fargar etterpå. Ein trengte ikkje vere "rocket scientist" for å forstå teikninga...

Slik såg dei ut, ferdig pynta og plassert i boks. På biletet under har vi akkurat teke det første brettet med brune pinnar ut av ovnen, og delt dei opp (Dette bildet skulle vel roe nervane til enkelte julegjestar?)

Krafttak som baking og slikt krev sin mann og kvinne, for ikkje å snakke om jente og gut. Det er godt det er fleire dagar att før jula startar!

No om dagane er det filmen "Rio" som er skikkeleg i vinden her i huset. Snakkande papegøyer (og überskumle kakaduer) er fengslande underhaldning. Ein morsom film som gleder både små og store i familien!

Eg veit ikkje om vi kan kalle det spin-off, eller noko anna, men Angry birds-spelet kjem i ein eigen Rio-variant (Det var forøvrig dette spelet som sette oss på tanken å sjå filmen...)

Angry birds rio vert spelt ein del, og Jens elskar å sjå på (mrk. sjå på. Han syns det er litt vanskeleg å spele sjølv...) Så eit spørsmål som "Pappa, kan ikkje du spele det fuglespelet?" er ikkje så uvanleg å høyre frå tid til anna.

På facebook i dag hadde nokon lagt ut lenke til ei festleg utgåve av juleevangeliet på Aftenposten. Ein rykande fersk og veldig språkleg oppdatert versjon av juleevangeliet, tilpassa facebook-generasjonen:

«Det skjedde i de dager at det gikk ut en befaling fra keiser Augustus om at hele verden skulle joine en gruppe: «Vi som vil skrives inn i manntall». Dette skjedde mens Kvirinius var helt sjef i Syria, og gruppa fikk drøyt mange likes.

Josef traska fra byen Nasaret i Galilea, opp til Judea, til Davids by Betlehem, for å signe manntallet sammen med Maria, dama hans, som hadde boller i ommen. Og mens de var der, hevet bollene, for å si det sånn, og Maria leverte varene. Hu pakka kiden inn i noe tøy, og la'n i ei krybbe, for det var ikke plass til dem i herberget.

Det var noen gjetere som var ute i natta og passa på sheepsa sine. Med ett var Herrens engler F2F, og Herrens diggbarhet lyste. Gjeterne bare: «OMG!», og engelen bare: «Slapp av, gutta! Jeg kommer med en tweet om glede, en glede for hele folket: #Frelser #Kristus #jomfrufødsel :-) :-) :-) … og dette skal dere ha til tegn: Dere skal finne en kid som er innpakka i noe tøy og ligger i ei krybbe.»

Så kom engelens followers, en himmelsk hærskare, som ga masse kudos til Gud og retweeta: #Frelser #Kristus, og #ffnor Gud og fred på Jorden blant mennesker som har Guds velbehag»

Da englene hadde tatt kvelden, sa gjeterne til hverandre: «La oss stikke inn til Betlehem for å kolla läget.» Og der fant de Maria og Josef og den lille kiden som læxan i krybba. Da oppretta de en ny gruppe: «Vi som har sett Jesus Kristus, Guds sønn». Folk bare: «Saklig, LOL». Gruppa fikk ikke så mange likes, for å si det sånn, men det var bare i starten, for seinere i livet fikk Jesus sinnssykt mange followers.

Og Maria bare: «#DenFølelsen»
Og gjeterne bare: «Helt konge!!!»

Kom du i julestemning, eller? Det er kanskje greit at den vanlege utgåva fortsatt vert lest i kyrkja...

Ole

PS! Nemnte eg at eg har ferie? Ikkje? Neivel. Eg har altså ferie! FERIE!

Me syng jula inn!

2011-12-18T23:32:00.000+01:00

I dag, då me tente alle dei fire lysa, innsåg vi at det er under ei veke att til julafta. Og berre to dagar att til ferie! Vi markerte dagen med å delta på "Me syng jula inn"-arrangementet i kyrkja. Vi sette oss på galleriet. For Lise sin del var det heilt greit, og også for oss som skulle passe på henne...

På konserten kunne vi høyre både soloinnslag, instrumentalinnslag...

... allsang, Ryfylkeklang (ein kvartett), korps...

... og onsdagsklubbkor!

Ein tradisjonsrik og koseleg ettermiddag i kyrkja. Det har i det store og heile vore ein koseleg dag i dag. Jens har gått rundt med nisseklede, Lise har hatt på seg kosedressen som også var passeleg då ho var 10 mnd gamal... Ho veks ikkje så fort!

Og fuglane har kost seg med maten vi har sett ut.

I formiddag var Jens og Lise ute og leika i snøen. Utruleg koseleg å sjå på to blånissar som går rundt i lag og finn på både eitt og hitt. Her står Lise og ser på medan storebror slår snø ned frå greinene i treet...

Ein annan ting som var kjekt å sjå, var handball-VM-finalen!

Eg sat og retta stilar det meste av kampen, men la dei vekk det siste kvarteret, då Frankrike begynte å hente inn litt av forspranget. Heldigvis nådde dei ikkje heilt fram, og det norske laget kunne juble som verdas beste handballag!

Og i kveld retta eg akkurat så mange stilar som eg hadde sett som mål. Så eg er fornøgd på alle vis!

Ole

PS! Ein litt spesiell, litt rar og litt kul variant av juleevangliet. Enjoy!

Teikn på at jula nærmar seg

2011-12-17T13:11:00.002+01:00

Teikna er tydelege; jula nærmar seg. Her er dei mest tydelege:

- Vi har bakt litt julekaker.
- Juletreet er i hus.
- Tentamensbunken er høg, men minkar sakte men sikkert.
- Arbeidslyst og rettelyst er sterkt dalande
- Det er kaldt ute, og snøen sjekkar ut om det er trygt nok å komme.

Utsikt frå kjøkkenvindauget vårt i dag tidleg:

Nokon håpar det kjem mykje meir!

- Dei fleste julegåvene er i boks.
- Vi skal ikkje lage vekeplan til elevane neste veke, sidan det berre er to litt uvanlege skuledagar att.
- Rødnissejenta får lov til å bli verande i Blåfjell.
- Det luktar mandarin av fingrane mine.
- Jens går rundt med nissehue rett som det er. Og Lise finn gjerne alternative hattar...

- To dagar med juleverkstad på skulen er gjennomført. Den sikraste leverandøren av snikande julestemning!

Dette bildet er frå formingsgruppa (og er blånisselånt... Det er Trine Lunde sitt bilde, så eg får prøve å gje tilbake eit anna bilde ein annan gong...) Eg var ikkje med på formingsgruppa, men for nte år på rad hadde eg med meg elevar og laga videosnuttar. DET gir meg julestemning, det!

- Og så må vi ikkje gløyme stearinlysa.
- Eller adventstjerna.
- Eller pynten som kjem opp litt om litt.
- Eller julekorta som er sende, og dei som ligg og ventar på å bli sende.
- Eller julemusikken.
- Eller ...

Kanskje eit lite julespel kan gje julestemning? Her er i alle fall ein link til NRK, og Julespillet om Josef og Maria, frå LilleLørdag i 1995.

Ole

Bokstavar, bygging og baking

2011-12-10T23:30:00.000+01:00

Den gongen Jens begynte å fatte interesse for bokstavar for alvor, begynte vi å samle saman mjølkekartongkorkar og skreiv bokstavar på dei. Dermed kunne vi bygge ord med desse. Dette er no ei stund sidan, og boksen med bokstavbrikker har stått urørt i kjellaren i sikkert over eit år. Nyleg fann Jens ut at han har lyst å samle på slike korkar, og ville ha alle som vart ledige. Dermed kom vi på den gamle boksen i kjellaren, henta den fram og begynte å leike med den også.

I går kveld ville Jens skrive namnet sitt, og klarte det nesten på første forsøk:

Vi minte han på at det er to k-ar i Nøstbakken. Han fann ingen av sorten i boksen, så han måtte lage både den første og den andre sjølv. Den første vart han fornøgd med, men ikkje så veldig den andre...

Etter at Jens hadde brukt tusjen, vart den liggande på golvet ved sidan av bokstavbrikkene. Då fekk veslesystera verkeleg blod på tann. Ho fann seg ein del ledige korkar, og skreiv bokstavar for harde livet:

Blir spennande å sjå kva slags ord ho skal skrive med desse!

Lise har prøvd seg som barnepleiar i dag. Dokka vart fint avkledd (og kjolen vart anvendt som hue på eige hovud...) og vaskeklut henta på kjøkkenet. Så vaska ho dokka frå topp til tå. Og då snakkar vi ikkje om forsiktig vasking, vi snakkar skrubbe-vasking i høgt tempo. Ting skal gjerast skikkeleg! Eselet ligg og ser på, og eg tippar han i grunn håpar han slepp å bli vaska på same måten...

Medan dokka gjekk gjennom reinsingsprosessen, sat storebror ved kjøkkenbordet og bygde på brannstasjonen dei vann på julemessa. Etterkvart har han så god trening med å bygge lego, at han nesten ikkje treng noko hjelp i det heile. Det er kjekt!

For Lise sin del er det litt vanskeleg å bygge, men ikkje noko mindre kjekt å leike for dét! Brannmennene vart tekne ut og inn av stasjonen og brannbilen, og bilen vart halvvegs demontert kvar gong mannen skulle ut eller inn. Enklare å kome til på den måten.

Det er ikkje sikkert storebror ville vore like begeistra for den type demontering av ferdig bygde legoting, men han på si side såg då på langrenn og brydde seg fint lite om lego i det heile. Det er spennande med skisport, og eg må innrømme at han har langt meir kontroll på utøvarane enn det eg har. Namn og plasseringar og slikt, slike ting som eg aldri har hengt meg så mykje opp i, sportsidiot (med vekt på idiot) som eg er.

Tysdag er det Luciadagen, og i kalenderen i dag stod det at vi skulle bake lussekattar. Dermed var det å hente fram forkle og kokkehatt (akkurat slik som Ludde har!...) og setje i gang. Lise kasta seg over oppgåva med liv og lyst.

Og var ei god hjelp!

Til slutt skulle kattane bakast ut. Jens klarte å lage lussekattane i nokonlunde riktig fasong. Lise strevde noko meir, eller rettare: Lise brydde seg ikkje så veldig om kva for form bollane skulle ha... Ho tok seg ein klump, klaska laus på den, delte den opp i bitar og klaska litt meir på bitane. Så henta ho ein ny klump... Men kva verden, dei smakar sikkert like godt som dei andre (i alle fall dei som rakk så langt som til steikebrettet, og ikkje vart etne opp i rå tilstand...)

No ligg lussekattane i fryseboksen, og vi gler oss til tysdag!

Ole

Skikongen

2011-12-08T21:50:00.001+01:00

Den nye skikongen

susar av garde, som ein Northug

i nysnøen

Rundar, snur og fossar fram

Runde etter runde etter runde

Det er som heile vinteren er pressa saman

komprimert og servert

Det er berre å forsyne seg!

Julemesse og vinnarlukke

2011-12-03T21:07:00.001+01:00

I dag var dagen for den lenge planlagde julemessa i Hålandsosen! Mange gevinstar og fine ting på salsborda, i tillegg til eit og anna eteleg, stod oppstilt langs veggane på bedehuset. Vi kom litt tidleg til bedehuset, for på veg til møte i kyrkja måtte vi innsjå at Lise var på randen av noko som kunne bli både desperat og kjedeleg... Med andre ord: Sovebehovet var stort, og vi måtte prioritere å køyre til ho sovna. Dermed var vi berre tre stykker som entra bedehuslokalet, og babycallen vart plassert i det einaste vindauget som gav dekning frå bilen...

Ganske snart begynte folk å strøyme på, og det vesle bedehuset vart ganske raskt stappfullt, varmt og trangt.

Årene vart selde raskt ut, og Gunnstein leia trekninga med stødig hand. Mellom dei to åresala, gjekk eg ned til bilen for å sjå til Lise. Det hadde ikkje kome eit pip på babycallen, men når eg kikkar inn vindauget vert eg møtt med verdast største smil. Sannsynlegvis hadde ho vore vaken ei stund, og sat i bilen og kosa seg. Jens, i si tid, var desperat oppteken av å kome seg ut av stolen så raskt som mogleg. Då er haldninga annleis hos veslesystera, som elskar å sitje litt i fred og ro og berre nyte livet.

På det andre åresalet vann vi desse to fine premiane:

Etter at vi hadde fått i oss ein matbit i kjellaren, var det tid for trekning av barneboka. Lise hang framme saman med alle ungane som stod i kø for å få dele ut gevinstane. Plutseleg vart ho trekt ut som vinnar av ei aktivitetsbok, og den vart gitt til henne. Då tok ho den høgtideleg i hendene, og gjekk med sikre steg nedover salen. Heilt nede i veslesalen rakte ho den fint til ei eldre dame som sat der, og gjekk fram igjen... Eg trur ho tenkte noko slikt som dette: "Endeleg vart det min tur til å dele ut gevinst, og eg skal gjere det heilt likt som dei store ungane!" Uansett kva ho tenkte, så fekk ho boka si tilbake, og vandra rundt med den i lengre tid.

Mot slutten av trekninga kom dei litt større gevinstane på bane, og har du sett på vinnarlukke hos dei små i dag! Jens og Lise vann denne flotte brannstasjonen:

Jens vart mildt sagt begeistra, og hadde knapt beina nedpå bakken ei stund... Og veslesystera hang seg på. Då Jens etterkvart fann roen på mamma sitt fang, under hovudtrekninga, fann Lise ut at ho kunne fortsette å vandre rundt på eiga hand. Dermed brukte eg den siste timen på etterretning og fleirfaldige innhentingar av ein rømling...

Til slutt vil eg vise to fine ting som vi kjøpte på salsbordet. Først denne flotte hårspenna, laga i og importert frå Kenya:

Og så desse flotte englane som er laga av bananblad, også dei frå Kenya:

No står dei heime hos oss og ventar på å få synge jula inn!

Ole

Quotations by Guru Lise

2011-12-02T21:46:00.001+01:00

Det er ikkje alltid like lett å forstå alt Lise seier, og det hender ho seier ting som ho sjølv ler voldsomt av, men som vi andre ikkje forstår eit kvidder av... Men ofte får vi med oss kva ho seier, og ikkje så reint sjeldan kan det vere både snodig og artig.

I dag, for eksempel, stod ho og såg på adventskalenderen til Jens, den som heng på kjøleskapet, og peikte og sa kva ho såg: "Der e hett (hest, red anm), der e hett, der e donaj, der e honn...(opnar luka) - å DER e pappa!!" Bildet i luka er det på bildet til høgre, og er ingen ringare enn Don Rosa...

Ho er veldig på syngaren for tida, og syng blant anna Bæ bæ lille lam:

"Bæ, bæ lille lam, jaja daja dapp
Ja ja, dæje ban, jaja daja dapp."

og songen "Gutter og jenter, sitter og venter". Songen startar ganske vanleg, men sluttar på eit litt utradisjonelt vis:

"Nå skal vi spise, men ... må vise
... kan synge og verse og førss!"

Andre ord og uttrykk:

"Isse mej tisse do!" evt. "Lise tisse do ISSE!"

"Tooosa!" (innstendig ønskje om kos...)

"Nei! Sjølt!" (Vert for tida brukt i dei fleste tilfeller)

"Neeeei! Isse håRe!" (Fast respons på greiing om morgonen...)

"Ta dej!" (Kombinert med at ho spring rundt med siste oppslaget i boka "Kom ut, Krokodille-Knut" og held den opp mot fjesa våre)

"Å mej, Hagen!" (Kommentar frå sidelinja, når vi snakkar om at Jens skal i barnehagen)

"Hade natta mommo!" (Gjenteke rundt ti gongar på veg til soverommet for eit par veker sidan, då vi hadde besøk av mormor og morfar. Eg er ikkje heilt sikker på om mormora kunne høyre nokon av dei, for Lise er veldig beskjeden (?). I alle fall i utvalgte augneblink!)

Det var eit utval av guru Lise sin mangslungne visdom. Det kan, svært truleg, komme fleire sitat i framtida!

Ole

Første luke i kalenderen

2011-12-01T21:30:00.001+01:00

Adventskalender er ein fin tradisjon, og Jens og Lise har gleda seg i fleire dagar til 1. desember. Ein ting er barne-tv, som i år sender "Jul i Blåfjell". Begge to sat med store auger og fulgte med, og då rulleteksten begynte å gå, snudde Lise seg til meg og sa: "Mere Blåfjell!" Ho gler seg nok til i morgon kveld...

Vi har også i år laga vår eigen adventskalender, og i år har den ikkje kosta nokon ting (Apropos debatten om dyre/billige adventskalendrar: For borna er det tradisjonen som er det viktigaste, at det er noko ein kan glede seg til å gjere saman, og noko som gjer desembermånaden spesiell. Og det treng faktisk ikkje koste nokon ting, berre litt fantasi!)

Kalenderen ser slik ut:

Ein pose, med innhald som skiftar frå dag til dag. Posen har forresten fulgt Nina og meg heilt sidan første året vi budde i Kråvasslia i Åsane. Då fekk vi denne posen med ei julehelsing inni av dei vi leigde leilighet hos, og sidan dei var tvers gjennom hyggelege og imøtekommande menneske, har denne posen betydd noko spesielt for oss seinare. Så difor er det litt stas at vi kan komme på måtar å bruke den på!

I år, som i fjor, brukar vi julesongkorta frå SingSang. Det vil seie at dei trekk opp eit kort med eit fint bilde og ein julesong på. Så syng vi denne songen saman, og dermed får vi friska opp julesongane til jul! I dag var det songen "Tenn lys" som dukka opp, så dette kortet kjem vi nok til å bruke kvar søndag framover. Saman med sangkortet ligg det ein liten papirlapp med bilde av ei bok, og i dag var det ei bok med Prikk og Flekk som fulgte med.

Etter at dei har trekt bildet av boka, må dei gå og finne boka. Det vert altså ei lita skattejakt, og det er slettes ikkje like enkelt... Det er fleire stader den kan stå, og verken Jens eller Lise er ekspertar etter å leite etter den rette bokryggen... endå... Men boka vart funnen, og lest i fellesskap.

Jens har i tillegg sin eigen adventskalender, som heng på kjøleskapet. Han fekk snusen i at det var kalender saman med førre vekes Donaldblad, så dermed valgte han blad i staden for laurdagsgodt (Noko som forresten er ein ståande avtale...) Inne i lukene er det spørsmål, og så kan han bli med på konkurranse viss han sender inn svar. Det er nok mange barn om beinet, men det er no likevel stas å ha mulighet til å vinne. Jens har studert bildelista med dei ulike premiane veldig nøye, og motivasjonen for deltaking er stor!

Til slutt vil eg berre vise fram adventskalenderen eg har laga til elevane mine. Den er laga i Smartboard-programmet på datamaskina, og har luker som kan trekkast vekk. Under står det ein aktivitet eller liknande, ein liten ting kvar dag, som forhåpentlegvis kan vere med og krydre dagane fram mot jul.

Ole

PS: I går opplevde vi det første tilfellet av "Lise puttar ting opp i nasa." Ho og Jens sat ved kjøkkenbordet og perla, og plutseleg vart ho voldsomt oppteken av nasa. Pirka og dytta og spurte etter hjelp. Etter kvart vart mamma klar over at det var ei perle der inne, og forsøka på å få den ut hadde nok berre dytta den lenger inn... Ei lita stund frykta vi at vi måtte ta turen til legekontoret for å få den fjerna der, men heldigvis tok mamma seg litt tid og sjekka etter tips på internett. Der kom ho over ein glimrande måte å få ut slike små gjenstandar frå nasa: Hald over den andre naseboren, og blås inn i munnen! Mamma gav Lise eit "blåsekyss," noko Lise tykte var veldig festleg, og ut kom perla!

Vi reknar ikkje med at det var siste gongen vi må hjelpe Lise med slikt... Ho har den rette legninga for slike påfunn!

Adventstid!

2011-11-27T23:00:00.001+01:00

No tenner vi det første lys

åleine må det stå

Vi ventar på det vesle barn

i krubba lagt på strå.

Jeg er en liten engel,

som øver dagen lang

Med hele englekoret

det blir så vakker sang!

Til jorden skal vi reise

og holde vår konsert,

og det skal bli den beste

som noen gang har vært!

Gloria in excelsis Deo!

Mitt hjerte alltid vanker

i Jesu føderom

Der samles mine tanker

som i sin hovedsum

Der er min lengsel hjemme

der har min tro sin skatt

Jeg kan deg aldri glemme

velsignet julenatt

Det er eit uttalt mål for den minste blant oss: Å få låne engelen i gongen. Det er jo ein veldig koseleg engel, vi syns det, og vi forstår godt at Lise gjerne vil leike med den. Likevel er den litt for skjør til å bli behandla som leiketøy. Av den grunn er vi glad for at den står utanfor rekkevidde for små mennesker med høge mål.

Trudde vi...

Ole

Medan vi ventar på... advent!

2011-11-26T22:01:00.001+01:00

Det nærmar seg unekteleg jul, og adventstida startar om ei forsvinneleg kort tid. Adventstida er kanskje den beste tida på heile året (særleg viss sommaren er kjøleg og regnfull...) I dag har vi henta ned adventspynt frå toppen av skapet, der det står resten av året og ventar på å komme fram i lyset att. Vi har også funne fram ny pynt, som dette lyset som Jens vann på laurdagskafé på bedehuset:

Dei vanlege serviettane er bytta ut med adventsserviettar:

Nytt av året er to buksbom-kransar, som Nina har laga for anledningen.

Vi tre andre er imponerte over at det går an å lage noko slikt sjølv, og syns det vart veldig fint!

Også adventslysa står klare, og ventar på at søndagen skal komme.

Lise står og beundrar stjerna, som vi har "tjuvkopla" ein dag før tida. Vi måtte jo sjekke at den faktisk verkar! No heng den der, kvit og stille, og ventar på å få lyse opp i vindauget vårt.

Lise på si side, gidd ikkje å stå og vente på at vi skal skru på stjerna på skikkeleg. Ho har anna fóre...

Det har også vår kjære lemur, som har vore med Jens gjennom tjukt og tynt. Det siste nye på den fronten, er eit nydeleg halssmykke, som vi vel kan seie passa heilt perfekt. Sjølv om det er så stramt at hadde lemuren vore av ein annan støypning, ville han hatt problem med å trekke pusten...

Som du sikkert forstår, er vi klare for at advent kan begynne, alle mann!

Ole

Let me introduce: Muså!

2011-11-22T20:01:00.002+01:00

Muså er ein god og trufast følgjesvenn her i huset, og fylgjer Lise gjennom tjukt og tynt. Den begynte tilværet i Erfjord på den grønne grein ein dag i oktober, då Malin og Kaja kom på besøk.

Og sidan har den fått kome inn i varmen, både frå ovnar, sengetøy og hjarte. Det går ikkje an å sovne utan at Muså er der, og ho skal ikkje vere aleine. Dei to faste fylgjesvennene hennar, Honn og Gåkkå, er også godt selskap å ha når Lise skal sovne. Gåkkå skal liggje på høgre sida til Lise, og Honn på venstre, og begge to skal liggje under dyna. Muså skal på si side liggje oppå dyna, rett over kanten, slik at ho kan haldast med begge hender og samtidig vere berre nokre centimeter frå fjeset... Her er dei samla i stova:

Då eg tok bildet av dei tre musketerane, kom det springande to born med fleire bamsar som dei meinte skulle få vere med...

Løva og lemuren glir lett inn i selskapet. Ein herleg gjeng!

Som sagt er Muså med på det meste for tida. Då kan den sjølvsagt ikkje sitje heime aleine medan Lise er på biblioteket!

Der fekk den blant anna helse på den store bamsen Gunnar, som truleg er ein gedigen lesebamse. Han held seg i alle fall på biblioteket støtt, og er ikkje å rikke derifrå.

Av og til kan ein bli litt gløymt...

... men då er trøysta at det heldigvis ikkje varer så lenge. Om litt er det ei lita jente som er bekymra og spør etter Muså. Og når kvelden kjem, er det i alle fall 100 % sikkert at ein blir teken med. Då vert ein aldri gløymd!

Ole

Sinte fuglar og late kattar

2011-11-20T15:36:00.001+01:00

Ei roleg og kjekk helg begynner å gå mot slutten. For Jens og Lise sin del starta helga torsdag ettermiddag, då dei kom heim frå barnehagen. Fredag, som altså var fridag, vart blant anna brukt til å spele spel. Hopp hopp hurra er eit eit kjekt spel for begge to, og dei justerer vanskegraden på ein enkel måte: Jens gjer slik det står i reglane, nemleg å sprette kulene i golvet slik at dei hoppar opp på brettet. Lise syns dette er litt vanskeleg, så ho kastar dei like godt direkte oppå...

Jens førte nøye regnskap over poenga, og denne gongen var det Lise som vann.

Laurdag føremiddag og fram til søndag hadde vi besøk av mormor og morfar.

Då kan ein gjerne herje litt. No problem! Eller ein kan låne morfar sin iPad, og spele Angry birds...

Trass i sin unge alder, tok Lise spelet veldig lett, og var ivrig med i "grisejakta". Ho klarte til og med eit par av bretta, slik at ho kunne gå vidare til neste level!

Berre ein blir einig i kven sin tur det er til å spele, så er det veldig kjekt...

Ein kan ikkje spele dataspel heile helga, så etter ei lita stund vart maskina lagt vekk, og meir manuelle leikar henta fram.

Og teiknesaker!

Véret har vore strålande i dag, så i føremiddag var vi ute og nytte sol og blå himmel. Også katten set pris på fint vér, og endå meir pris på selskap. Så når vi stod utanfor huset og prata, kom katten og la seg på bossdunken. Der fulgte han med på det som skjedde, og dorma i sola.

Blant anna fekk han med seg eit lite kappløp mellom morfar og pappa. Nokon juksa og svinga tilbake mot målstreken lenge før han skulle, og overrumpla konkurrenten fullstendig... Dermed gjekk det som det måtte gå.

I ballspel er det ikkje like enkelt å jukse...

Vi har fått med oss at det har vore verdenscupopning på Sjusjøen i helga, og såg eit par av løpa. Jens er ein ivrig vintersportsjåar, og fekk med seg dameløpet i går. Medan Marit Bjørgen og dei andre brukte musklar og suste rundt i løypene, opplyste kommentatorane om at det skulle vere "løp for guttane" seinare. "Guttane?" undra Jens seg, og mamma måtte forklare at det dei eigentleg meinte var løp for mennene. Då svarar Jens: "Eg er glad pappa ikkje er med der, då hadde han berre tapt og tapt!"

Så sant som det er sagt!

Ole

Tåka har letta!

2011-11-16T22:45:00.005+01:00

Tilbake har vi ein klar novemberdag, kald og skarp som ein fryseboks, men lys og vakker!

Slike dagar eignar seg godt for ekspedisjonar ute. Kanskje ein tur i Habn? Der kan ein finne heilt nye hobbyar, og gjere ting ein ikkje har gjort før, ganske enkelt fordi ein har vore for liten...

Ja, den som kunne oppdaga dei mangfaldige gledene ved isknusing for første gong, endå ein gong! Av og til lurer eg på korleis eg sjølv opplevde møtet med dei første vintrane. Eg hugsar berre dei frå nokre år seinare, det eg har av minner frå dei første åra er dei som er festa til film.

Det eg hugsar aller best av isknusing, er minner frå den andre sida av vinteren. Om våren, når det tjukke islaget på gangvegane smelta vekk og trakk seg ut til sidene, og vi gjekk og trakka på iskantane. Trampa på dei, knuste dei. Spreidde isbitane utover gangvegen, for at dei skulle smelte fortare, og på den måten hjelpe våren.

Og så hugsar eg istappane, dei vakre og deilige istappane som plutseleg begynte å vekse fram under takrenner og bergveggar. Istappar ein kunne plukke med seg og tygge på, eller berre kaste så hardt i bakken at isbitane fauk til alle retningar. Istappar som kunne brukast som våpen i leik, og dei som hang utilgjengeleg til, og berre kunne brukast som blink for harde steinar.

Lise er lei av isknusing, og søkjer nye utfordringar. Glatte betongrør burde vere passe utfordrande i så måte...

Vinteren er ei herleg tid. Kald, ja visst, men vakker og deilig. I alle fall så lenge det ikkje regnar...

Ole

Fjelltur i mørket

2011-11-13T16:06:00.009+01:00

Den siste veka har vi levd meir eller mindre like under eit tåkelokk, noko som har gitt grå og disige dagar, og kald temperatur. På veg til jobb køyrer eg eit stykke ganske langt oppe i fjellsida. Denne veka har eg då køyrt gjennom skyene, og kome på oppsida av dei. Eigentleg ganske finurleg å køyre bil og kunne sjå ned på eit tjukt skydekke over fjorden under seg!

I går var det derimot ikkje tåke, snarare tvert om. Sola skein frå blå himmel, og vi fann ut at det var på tide å ta seg ein fjelltur igjen. Sidan motet var stort, og utferdstrongen sterk, sette vi like godt kursen mot Osberg.

Vi begynte å gå om lag kvart over to, og brukte rekordkort tid (til oss å vere) opp. Ein time brukte vi frå bilen og opp til "utkikksplassen", og om lag tjue minutt heilt ut til topp-punktet. Vi snudde ganske raskt (etter å ha ete kvar vår heimelaga rosinbolle!), for det var kaldt og vind. Litt over fire var vi tilbake til utkikksplassen, og vi forstod at det truleg ville begynne å bli mørkt før vi kom oss heilt ned.

Og ganske riktig: Sjølv om vi gjekk så raskt som vi kunne, merka vi at mørket kom snikande innpå oss frå alle kantar.

Vel nede ved bilane, med gelébein og nattauger, kunne vi konstatere at det igrunn var ganske koseleg å gå på fjelltur i den blå timen og litt etter.

Til dei som, etter å lese dette, skulle finne på å bekymre seg over at vi ikkje heilt klarar å berekne tider og lys/mørke, så er det kanskje greit å vite at vi hadde med lommelykt i sekken, berre i tilfelle...

I dag vakna eg opp til listande føter, lure smil og gode klemmar. To kunstnarar krabba opp i senga, og hadde med seg kvar sitt nymala kunstverk.

Det er kjekt å feire farsdag!

Ole

Rapport#2 frå agent 002

2011-11-12T22:23:00.001+01:00

Det var ein heilt vanleg dag, medio november. Eg hadde akkurat pleidd såra etter det forrige farlege oppdraget, og hadde tenkt å ha nokon rolege dagar for meg sjølv heime i kåken.

Eg hadde lagt store planar for dagen. Ting skal fiksast, ting skal byggast og ting skal brukast. Eg begynte med dei viktigaste tinga, som boklesing, og min nye, briljante hobby: DVD-stabling.

Eg var verkeleg stolt av verket mitt, og skulle til å finne noko nytt å gjere, då eg høyrte eit stille, men desperat, rop frå skogen. Det var min gamle venn, mr. Pus, og eg hadde ikkje noko val. Eg måtte tre støttande til. Klokka var då 9.27, og agentkleda mine låg heldigvis nyvaska og klare i kommoden.

Vi møttest ved den vanlege møtestaden, rett nedanfor "kvessetreet", som mr. Pus plar kalle den superhemmelege plassen. Mr. Pus hadde eit viktig oppdrag til meg, eit oppdrag som ikkje kunne vente.

Eg kjente adrenalinet stige, her begynte farene å trenge seg på allereie frå starten. Oppdraget var like enkelt som det var vanskeleg: Finne ut kva erkefiendane, mr. S og mr. J, hadde fore. Mr. Pus hadde mistanke om skumle planar og nesten-kriminell aktivitet. Eg tok oppdraget, og heiste meg raskt som ei ørkenrotte (ei samanlikning mr. Pus finn svært beklemmande) ned dei bratte skråningane frå gøymestaden. Erkefiendane var sist observert ved reilene, så eg sette kursen dit.

Ganske riktig. Eg fann dei der eg trudde, og heldigvis kunne dei ikkje sjå meg, sidan dei hadde ryggen til. Eg måtte snike meg rundt dei og legge meg i skjul, slik at eg kunne følge med på kva slag planar dei pønska på.

Bjørketrea er den perfekte skjulestaden. Her er det umogleg å bli oppdaga, samtidig som eg har full oversikt over plassen. Difor bestemte eg meg for å sette meg godt til rett her.

Ein skal aldri undervurdere erkefiendar. Mr. S og mr. J er svært utspekulerte typar, som det er vanskeleg å halde kontroll på. Eg skulle berre snike meg rundt det store treet, slik at eg fekk betre utsikt...

...og då eg titta fram igjen på andre sida...

... var dei vekke!

Eg såg til høgre og til venstre. Og til høgre igjen. Til slutt fekk eg auge på dei, i det fjerne, langt nede ved sandkassa.

No var det tid for aksjon, eg kunne ikkje lenger halde meg i skuggane og la dei sleppe unna gong på gong. Denne gongen var eg fast bestemt på å lukkast, mr. S og mr. J skulle ikkje sleppe unna no også. Eg flytta meg difor ut av skjulestaden min, og la i veg nedover bakkane mot sandkassene. Det er viktig å springe målbevisst og bestemt, slik at ein kjem overraskande på dei ein vil nå.

Dessverre vart eg oppdaga før eg kom heilt fram.

Eg forsøkte å ta opp jakta...

... men måtte nok ein gong sjå meg slått av meisterhjernane.

Eg luska tilbake til mr. Pus, for å dele dei nedslåande nyhendene. Då får eg plutseleg auge på erkefiendane igjen. Dei var ikkje forsiktige nok, eventuelt: Dei klarar ikkje å lure ein gammal rev! Som mr. Pus hadde mistanke om, hadde dei bisniss på gong med Hovudfiende nr. 1.

Rapport kunne avleggast for mr. Pus, som no hadde nok informasjon til å vite kva han skulle foreta seg, det vil seie, nok informasjon til å vite kva retning han ikkje skulle gå i.

Og eg, eg kunne ri inn i solnedgongen, fornøgd med eigen innsats.

Klokka er 10.08.

På pletten, alltid. Agent 002

Den gong då - i Ålesund...

2011-11-10T22:40:00.010+01:00

Det er mange grunnar til at eg er glad i Ålesund. Det året eg budde der, i overgongen frå det gamle årtusen til det nye, var det første året eg skulle prøve meg aleine ute i den store verda. Før det hadde eg levd først trygt og godt heime, og så trygt og godt eit år på internatskule. Så skulle eg altså plutseleg styre meg sjølv, heilt aleine. Det var både spennande og skummelt!

For første gong skulle eg også "jobbe for føda". Etter 13 år som skuleelev, kunne eg endeleg begi meg ut i arbeidslivet, som smått. Livet som journalist var krevande, og veldig lærerikt! Bjørn Arild Hatlem og dei andre på kontoret tok godt vare på meg, og lot meg også prøve meg mykje på eiga hand. Det var stort å bli tiltrudd oppgåver og få ansvar!

Eg kan dele inn året i to, før februar og etter februar, eller rettare sagt: Før Nina og etter Nina... Våren 2000 var atskillig meir spennande enn hausten 99.

Då eg flytta til Ålesund, og utover hausten, kjente eg ikkje nokon andre på min alder der. Kjell-Bjarte og Inge var eittåringar for ImF, men dei budde eit godt stykke frå meg. Sjølv om vi møttes av og til, og bowla og slikt, var eg likevel mykje aleine. Aleine på hybelen, med avisene og bøkene mine. Og cd-ane. Eg trur det var cd-ane som haldt meg frå å gå i frø den første tida, då alt var nytt og hektisk, jobben var krevande og fritida var einsam. Eg høyrde for eksempel så mange gongar på Supertones-cd-en "Chase the sun", at songane nesten verkar som gamle vener når eg høyrer dei i dag...

Det er nettopp musikken som gjer at eg i det heile skriv om Ålesund i dag. Eg kom nemleg over eit funn her ein dag. Denne plata:

Ei heilt ny innspeling frå Burlap to Cashmere! Då eg såg den, var det nesten som pulsen begynte å gå fortare. Du anar ikkje, ikkje sjangs i havet, kor mykje eg høyrde på den forrige plata, "Anybody out there?" den vinteren. Eg sette den av og til på seint om kvelden, og vakna midt på natta til latinske rytmer... Kanskje ikkje den mest beroligande sovemusikken, men utruleg kjekk å høyre på! "Anybody out there?" og "Chase the sun" står for meg i dag som sjølve symbolet på året mitt i Ålesund (Ja, nest etter alle turane opp og ned på Aksla, sjølvsagt...)

Den mest kjente songen frå "Anybody out there?" er songen "Basic Instruction (before leaving earth)" (B-I-B-L-E). Ein latinsk song, med sentralt bibelsk innhald:

På den nye plata, som eg altså kom over ved eit lukketreff, er noko rolegare og mindre aggresiv i stilen. Artistane har blitt eldre og modnare, og åra som har gått har sett sitt preg på musikken. Det er ti år sidan Burlap to Cashmere spelte saman som band, men ei trafikkulukke, der gitaristen nær døydde, bragte bandet saman igjen. Og resultatet er nydeleg!

"Den nye kongen" - eit eventyr

2011-11-09T21:45:00.004+01:00

(Sjølv om dette vesle eventyret kan tolkast anti-kommunistisk og pro-marknadsøknomi, kan det vere like greit å ha Rom 12, 4 i bakhovudet: "Vi har éin kropp, men mange lemer, og alle lemene har kvar sine oppgåver.")

Det var ein gong ein koseleg liten by, i eit land der alt var fredeleg og harmonisk. I denne byen budde det ein konge som no var gamal og grå, og visste at han snart måtte gje trona vidare til sonen. Før han ville krone sonen til konge, ville han finne ut om han eigna seg til å styre. “Du skal få styre byen ei heil veke, og så får vi sjå korleis det har gått,” sa kongen til han, og gav han nøklane til slottet. Sonen gjekk straks i gang med oppgåva.

Først gjekk han gjennom alle bøkene kongen hadde liggande, og så tok han seg ein tur rundt i byen og såg, og så snakka han med dei beste rådgjevarane.

Den andre dagen han var konge, hadde han gjort seg opp ei meining om korleis byen skulle styrast. Han kalla til seg leiarane i byen, og snakka til dei: “Folk er altfor late her i byen. Vi kunne tent mykje meir pengar viss dei hadde jobba meir.” “Korleis vil du få til det, herr konge?” spurde leiarane. “Jo, no skal de høyre. Eg vil at alle mennene i byen skal kle seg heilt likt, ha same hårsveis og begynne å snakke på same måten. Og det same med damene, påby dei å bli heilt like. Dermed slepp dei å bruke mykje tid på å bli kjent med kvarandre, og kan heller bruke tida på å jobbe!”

Leiarane i byen gjekk ut og fortalte kva den nye kongen hadde sagt. Folka begynte å gå med dei same kleda, klippe håret heilt likt og snakke på den same måten. Dei gjorde akkurat slik kongen hadde bestemt.

Om morgonen den tredje dagen såg kongen at han hadde tent mykje mindre dagen før enn det som var vanleg. Då vart han sint, og ropte inn leiarane i byen. “Kvifor har vi tent endå mindre pengar enn det vi plar gjere?” ropte han til dei. Leiarane bukka og sa at dei hadde gjort akkurat som kongen hadde sagt. Men menneska i byen hadde blitt forvirra, dei visste ikkje kven dei skulle gje varene sine til, kven som hadde betalt eller ikkje, eller kven ein skulle snakke med for å få noko gjort. Dermed hadde dei brukt all tida på å leite etter dei rette folka, i staden for å jobbe.

Kongen gav då beskjed om at folka skulle begynne å bruke sine eigne klede igjen, og klippe seg akkurat som dei ville. Så sette han seg ned for å tenkje igjen.

Neste morgon kalla han til seg leiarane i byen, og spurte dei eit viktig spørsmål: “Kva for ei vare er det vi tener mest på i byen vår?” Leiarane snakka litt saman, og vart einige om at det måtte vere smykkene til gullsmedane. Kongen smilte og gav dei ein ny beskjed: “Då vil eg at alle vaksne i byen skal bli gullsmedar, og lage smykke som dei kan selje. Dermed kan vi tene mange pengar!”

Leiarane gjekk og fortalte folket det kongen hadde bestemt, og alle begynte straks å jobbe som gullsmedar. Dei jobba og streva og laga smykker heile dagen, og om kvelden gjekk dei til marknaden for å selje.

Morgonen den femte dagen vakna den nye kongen opp til dårlege nyheiter. Dei hadde tent endå mindre pengar enn tidlegare i veka, og leiarane såg triste ut. Då vart kongen rasande: “Kvifor gjorde de ikkje det eg sa, og fekk folk til å lage smykker?” “Vi gjorde det herr konge, men då kvelden kom og dei skulle selje smykkene sine, var det ingen som ville kjøpe. Alle hadde mange smykker, og dei trengte ikkje fleire. Og i dag er alle saman kjempesvoltne, så det er ikkje nokon som har begynt å jobbe endå.” Då gav kongen ordre om at folka skulle gå tilbake til sine gamle yrker, og så brukte han resten av dagen på å tenkje.

Dagen etter, den sjette dagen, kalla han til seg leiarane og kunne fortelje at han hadde løyst heile problemet. “Då eg gjekk rundt i byen, såg eg mange menneske som berre sat ved borda i gatene, eller dansa på torget eller sola seg nede ved elva eller spelte fotball på plenen utanfor rådhuset. Eg vil at de skal fortelje alle desse late menneska at dei må hjelpe dei som jobbar i butikkane og fabrikkane, slik at produksjonen kan bli større. Alle må jobbe!” Og leiarane gjorde slik kongen bestemte.

Då kongen vakna dagen etterpå, såg han at han ikkje hadde tent nokon ting dagen før. Ikkje ei einaste krone! Då vart han så rasande at han reiv avisa i strimlar og slengde den ut vindauget. Så kalla han til seg leiarane, og ba dei forklare den grusame fiaskoen. “Jo, no skal du høyre, herr konge. Då alle gamle og alle borna kom inn i butikkane og fabrikkane og begynte å jobbe, vart det så fullt at ingen visste heilt kor dei skulle gjere av seg. Og mange av dei gamle hadde vore barnevakter for dei minste borna, så no måtte mødrene forlate sine arbeidsplassar for å passe på dei sjølve. Og då menneska på torget slutta å danse, vart folk så triste og lei seg, at dei ikkje orka å gjere nokon ting. Dermed stoppa heile byen opp og ingen veit kor dei høyrer til lenger.”

Den nye kongen forstod då kva som måtte til for å tene pengar igjen. Han sendte alle menneska tilbake til der dei var, og lot dei kle seg slik dei ville og ta seg pausar når det passa og lage dei tinga som folk på marknaden ville kjøpe. Samtidig lova han seg sjølv at han aldri skulle finne på noko slikt igjen, og den gamle kongen visste at no hadde byen fått ein ny, god konge. Så levde dei lukkeleg saman alle sine dagar.

Kinamann

2011-11-06T19:37:00.007+01:00

Dei siste dagane har eg lese boka "Kinamann", av forfattar Brynjulf Jung Tjønn. Boka har eit sterkt sjølvbiografisk preg, og handlar mykje om hans eigen oppvekst som adoptivsønn i ei lita bygd i Sogn. Sentralt i historia er jakta på eigen identitet, og forholdet til hans biologiske opphav.

Brynjulf Jung Tjønn vaks opp i den vesle bygda Feios, langt inne i Sognefjorden. Feios ligg ikkje så langt frå mi eiga barndomsbygd, Balestrand. Dette skaper for min del ein ekstra nærleik til teksten, der mykje av handlinga altså har føregått "eit steinkast" frå mitt eige nærmiljø.

Då Brynjulf Tjønn vart far, begynte han å fatte meir interesse for opphavet sitt, og begynner å tenke tilbake på oppvekståra, måten han kom til Noreg på og kva for ein familiebakgrunn han kjem frå opphavleg. Denne funderinga endar opp i ei poetisk perle av ei bok, der forfattaren, i essayistisk stil, tek oss med inn i tankeverda si. Her er minner og refleksjonar blanda saman. Notid og fortid. Draum og verkelegheit.

Det eg likar aller best med boka, er språket. Forfattaren har ein skrivestil som tiltalar meg. Den er jordnær og poetisk på same tid. Berre sjå på dette teksteksempelet, der forfattaren skriv om ein draum hovudpersonen har om seg og broren, som han aldri har møtt:

"Jeg våkner av at du gråter, tårene renner som små, gjennomsiktige kanaler nedover kinnene dine, og du er broren min, vi likner hverandre, men du er kanskje to-tre år eldre, vi ligger i samme seng på rommet vårt, et lite rom med et vindu ut mot en trafikkert vei, så om somrene må vi åpne vinduet og høre på alt bråket og det hender at vi våkner av bilfløyter og skrik, men vi er blitt vant til det, det skal mye til, men når du gråter våkner jeg lett, jeg kjenner overkroppen din riste, hører du snufse, kjenner fukten fra tårene som smitter over på putene, dynetrekket, kroppen din blir varmere, ofte holder jeg begge armene mine tett rundt deg, da føler jeg meg trygg, for du er broren min, den som alltid passer på meg, ute i gatene, mens vi leker med andre barn, på vei til skolen, mens bilene suser forbi oss, du er den som passer på meg i mørket, når vi hører skumle lyder, du er den som sier at ingenting er farlig, ingenting er farlig, for du er broren min, vi sover i samme seng, vi gjør alt sammen, bader sammen, spiser sammen, leker sammen, slåss sammen, krangler sammen, jeg kan ikke forestille meg et liv uten deg, for hva skal jeg gjøre uten deg..."

Og slik fortset draumen gjennom fleire komma. Eg har respekt for ein forfattar som klarar å presse over 60 komma inn i ein setning, utan at eg opplever det som feil!

Det store hovudtema i boka er identitet. Hovudpersonen prøver å finne identiteten sin, og på vegen får vi del i tankar om både mobbing, rasisme, kjærleik, familieband, pubertet og ikkje minst adopsjon. Alt i alt er boka vel verdt å lese, nokre avsnitt var eg nøydd til å lese to gonger, fordi eg syns dei var så fine!

Det einaste eg fann som er negativt, er at boka er skriven på bokmål. Eg forstår forfattaren sitt val, sidan han bur og arbeider i Oslo, og ved å skrive på bokmål kanskje når ut til eit breiare publikum. Men eg klarar ikkje å fri meg frå tanken på kor utruleg vakker denne boka ville vore på nynorsk... Og så hadde det kanskje noko med forventningane på førehand å gjere: Eg forventa ein nynorsktekst frå pennen til ein sogning. Likevel, boka er fortsatt vakker, og eg håpar den vert oppdaga av mange!

Dei som no tenkjer at eg har sitte i ein stol og lese bok heile helga, tek fullstendig feil. Eg skal ikkje gje ei lang og kjedeleg liste over det eg elles har gjort, men eg kan jo nemne ein spennande aktivitet som Jens og Lise har drive ein del med: Klatre i tre!

Frå denne synsvinkelen ser det igrunn ganske imponerande ut, men kanskje ikkje like mykje sett frå denne...:

Ho kjem ikkje så høgt, men du verda så gøy det er likevel!

Lise har også begynt å få opp dampen på sykkelen. No går det så fort at det nesten er vondt å sjå på, og komplett umogleg å fange inn med vanleg fotoapparat:

Så, kort oppsummert: Les! Klatre! Lev!

Ole

(Forfattarbloggen til Brynjulf Jung Tjønn: Kinamann)

To

2011-11-05T22:34:00.002+01:00

Det er så godt å vere to
Sitje her saman
Så nære og glade

Ein liten pause
Frå leiken
Og kanskje frå kranglinga eller
Alt det vi gjer kvar for oss

Det er så godt å vere to
Sitje her saman
Og berre vere glade

No: hekta på film!

2011-11-04T23:04:00.006+01:00

Nina og eg "prøvesmakar" ei nettbasert utlånsteneste for film, og har så langt motteke fem filmar, og sett fire av dei. Nettsida heiter Lovefilm.no, og systemet er enkelt: På nettsida leitar vi fram dei filmane vi ynskjer å sjå, og legg dei til i ei liste. Vi kan gje filmane 1., 2. eller 3. prioritet, alt etter kor raskt vi ynskjer å sjå dei. Så får vi tilsendt to filmar, som vi kan ha så lenge vi vil. Når dei er sett, sender vi dei tilbake og får nye tilsendt. Slik går filmane fram og tilbake! Det einaste vi manglar no, er meir tid til å sjå film...

Den første filmen vi såg, var den fine filmen "Kongens tale". Eg likar historiske drama, så den var mitt i blinken. Den neste heitte "Mamma Mia". Det var kanskje ikkje heilt rettferdig å sjå den rett etter "Kongens tale", for den hadde liksom ikkje heilt same kvaliteten... Men den var då morsom nok, den. Så kom det, i alle fall for min del, ein opptur igjen: Den andre Narnia-filmen, "Prins Caspian". Eg har vore fascinert av historiene frå Narnia heilt sidan eg var liten og las "Løva, heksa og klesskapet" som føljetong i Blåveisen, såg fjernsynsserien i diverse romjuler og etterkvart leste bøkene. Og filmen føydde seg inn i rekka. Eg likte den, og det er jo ikkje så vanskeleg å legge merke til at kvaliteten har auka ein del sidan tv-serien vart produsert på 80-talet (?) ein gong. Ein av dei store oppturane på filmen var songen "The Call" framført av Regina Spektor.

I dag vart den fjerde filmen så langt spelt av i stova vår: "Nasse Nøff". Tilskodarane var begeistra. Vi er jo litt på Ole Brumm-køyret for tida, så det passa fint med ein film der også Nasse Nøff får litt fokus. Han er liten og lett å gløyme, men desto viktare å hugse på!

Denne helga er den store kinoweekenden, så på ein måte har vi tjuvstarta det heile litt, sånn på privaten...

I ettermiddag var det mykje liv og røre på kjøkkenet vårt. Heile familien var i sving med å lage middag, og smaken svara til innsatsen: Fire små pizza med akkurat den mengda av det ulike fyllet som den enkelte ynskja. Enkelte, altså Jens, ville for eksempel ha "så mykje mais det er plass til", og Lise seier ikkje nei takk til noko... Og heilt orden på alderen har ho heller ikkje: Vi lurte på om ho visste kven i familien som er fem år, utan at vi fekk noko fornuftig svar på det. Difor presiserte vi spørsmålet litt meir: "Er du fem år, Lise?" Det var enklare å svare på: "Neeii!" "Kor gamal er du, då?" "Ti!" Jada, det vel i alle fall slik ho posisjonerar seg i familien...

Til slutt ei lita gåte, retta spesielt til Eskil: Kva ser du her?

Og oppfølgingsspørsmål: Gjett kva eg har eksperimentert med i kveld?

Ole

Blod til vampyrane

2011-11-03T18:26:00.009+01:00

I dag har eg vore i Haugesund og møtt "splitter nye vampyra fra Bergen". Dei tok nesten ein halvliter blod, så vi får tru dei vart fornøgde...

Vel, ok. Rett skal vere rett. Å kalle folka i blodbanken for vampyrar er vel ikkje heilt rettferdig. Dei er tvers gjennom hyggelege, og ikkje skumle i det heile.

I bytte mot blodet, fekk eg denne flotte Mummikoppen. Det syns eg var ein god deal!

På vegen heim att var eg litt uheldig, og kom rett inn i rushtrafikken i Nedre Vats. Eg vart liggjande bak heile fire (FIRE!) andre bilar. Dei køyrde i fartsgrensa, men likevel er det ganske irriterande å havne midt inn eit slikt trafikk-kaos. Og som om ikkje det var nok, rett før vi køyrde forbi sentrum (altså skulen og bygdahuset) kom det ei lang rekke på tre bilar i mot oss! Eg veit ikkje heilt kva som skjedde der, kanskje kom eg forbi akkurat når folk var ferdig på arbeid eller noko. Rett etter sentrum, det vil seie ved første stikkveg til venstre etter skulen, løyste køen heldigvis seg opp, og det vart litt meir normale trafikkforhold. Alt ein skal oppleve, altså.

På turen høyrde eg forresten på denne CD-en. Viss du er nysgjerrig på kva dette er for ei plate, kan du trykke på bildet og lese meir om den på Sprettstein-bloggen.

Vel heime att, vart eg møtt av to sykkelfantom med nye lykter. Vi har kjøpt sykkellykter til både Jens og Lise sin sykkel. Jens syns det er stas, og syklar gjerne rundt og lyser. For Lise sin del, førte det til at sykkelinteressa auka til det dobbelte. Det er utruleg kva litt lys på vegen kan gjere!

Etter litt sykling, reiling og trampolinehopping, er det tid for kveldsmat i heimen. Og Fantorangen og barne-tv...

Lise et ikkje skorper for tida, har endra sovemønsteret sitt og puttar stadig fingrane inn i munnen. I tillegg har ho plutseleg fått stor uvilje mot tannpuss. Kva er dette for noko, tenkte vi. Eit utviklingstrinn, eller?

Svaret var rimeleg enkelt, og Lise viser villig vekk den nyerverva tanna... Det er berre å spørje: "Kan eg få sjå tanna?" så lener ho hovudet bakover, og gapar som ei krokodille. Det er stas å kunne vise årsaka til ubehaget, og på den måten få litt meir forståing for endra åtferd...

Akkurat no, i skrivande stund, sit krokodilla tvers overfor meg ved kjøkkenbordet, med asjetten full av skorper, tunge auger og full mage. Leggetid!

Ole

Besøk frå sørlege breiddegrader

2011-10-30T22:34:00.007+01:00

Ok, då. Ganddal er ikkje så mykje lenger sør, men med tanke på at besøket ankom frå Bolivia for ikkje så mange veker sidan, vert det likevel ei viss meining i tittelen...

Denne helga har tante Eva og onkel Kurt, Malin og Kaja (og veslebroren i magen) vore på besøk i vår vesle leilighet. Åtte (ni) rundt kjøkkenbordet vårt vert ein smule trangt, men veldig koseleg!

Dessutan er det stas å leike saman med søskenbarn på sin eigen alder! Her er det Jens og Kaja som slår seg laus på trampolina.

Lise fekk ein bamse, ei koseleg mus, i gåve av onkel og tante. Det verkar som det var ei skikkeleg klatremus? Lise vil veldig gjerne følgje etter, men det vart med ynskjet... Når det er sagt, så vart eg på torsdag vitne til at Lise klatra til topps i ribbeveggen i barnehagen, med minimal hjelp. Då vart pappa litt imponert!

Lise og Kaja er temmeleg like. Litt i skinn og ganske mykje i sinn. Dei leika ein del saman, på toåringars vis (Det vil seie: Ved sidan av kvarandre...), og var også ute på tur saman. Her er dei på veg til Habn. (I tillegg er det ganske tydeleg å sjå på bildet at jorda krummar. Nok eit bevis...)

I dag tidleg laga vi til "kino" for dei små. Ole Brumm på "stor"-skjerm og popcorn i plastkoppar. Dei såg ut til å kose seg!

I tillegg til besøk, har denne helga vore ganske aktiv. Laurdag var det laurdagskafé på bedehuset, og om kvelden var det KRIK-samling. I formiddag tok vi ut alle saman, og benka oss på bedehuset for andre dag på rad. I dag var det storsamling som stod på programmet, med etterfølgjande middag. Bjørn Storm Johansen talte på alle tre samlingane, og utfordra med sin direkte og klare måte å tale på. Oppbyggeleg!

Ole

Onkel Toms hytte

2011-10-24T20:31:00.007+02:00

"Oppe i Maine fikk fru Stowe et brev fra sin svigerinne: "Hvis jeg kunne føre en penn som du kan, ville jeg skrive noe som fikk hele nasjonen til å forstå for en forbannet ting slaveriet er - " og fru Stowe reiste seg, sier historien, med brevet i hånden, og sa: "Jeg vil skrive noe - jeg vil - så sant jeg lever!" Resultatet ble Onkel Toms hytte." (Frå etterordet i boka)

Den siste veka har eg funne fram til og lese ein gammal klassiker, som eg, av ein eller annan merkeleg grunn, aldri har lese før. Eg gjekk på biblioteket, då denne boka tiltrakk seg merksemda mi:

Ei heilt ny oversetjing av den originale boka frå 1852. Boka var ganske tjukk, nærare 600 sider, og det gjorde den ikkje noko mindre spennande. Eg har sett nokre utgåver av boka tidlegare, og dei har vore atskillig tynnare. Då tenkjer eg at redaktøren nødvendigvis må ha klipt vekk ein del av historia, kanskje skildringar og kommentarar og slikt. Og dei vil eg helst lese!

Handlinga startar i slavestaten Kentucky, der den trufaste slaven Tom vert solgt frå familien sin og sendt sørover mot New Orleans. Vi fylgjer han på reisa, der han etterkvart vert slave under to heilt ulike herrar. Vi fylgjer også slaven Eliza og mannen hennar George, og deira flukt vekk frå slaveriet.

Boka fascinerte meg, og rørte ved mange av kjenslene mine. Både glede over det som lukkast hovudpersonane, skadefro glede når det ikkje gjekk som dei "vonde" hadde planlagt, sorg over all elendigheta og direkte sinne og fortviling over all den vondskapen som finst i oss menneske og i lover laga av tilsynelatande fornuftige menn.

Boka er skriven som ein lang og kjensleladd pamflett, der forfattaren slett ikkje legg skjul på agendaen med boka. Fleire gongar gjennom historia bryt ho inn med eigne kommentarar og appellerar til lesaren sine eigne kjensler og erfaringar. I etterordet skriv ho blant anna dette:

"Det er en ting hvert individ kan gjøre, - de kan se til at de føler riktig. En atmosfære av sympatisk innflytelse omkranser ethvert menneskelig individ; og den mann eller kvinne som føler sterkt, sunt og rettferdig om menneskehetens store saker, er en konstant velgjører for den menneskelige rase. Se altså til deres sympatier i denne saken! Er de i harmoni med Kristi sympatier? Eller er de behersket og pervertert av verdenspolitikkens sofisterier?"

Med ei slik tiltru til kjenslene hos kvart enkelt menneske, er det heller ikkje merkeleg at ho legg vekt på vekke kjenslene til lesaren undervegs i forteljinga.

Då boka kom ut, var slaveriet tillatt i USA. Det var opp til kvar enkelt stat å avgjere om det skulle vere lovleg eller ikkje (etter 1850), og dei andre statane skulle ikkje stikke kjeppar i hjula for dei som dreiv med slaveri. Dei skulle blant anna sende tilbake rømte slavar. Det var særleg denne siste lovregelen som provoserte Harriet Beecher Stowe til å skrive boka.

Som tidlegare nemnt er det ufatteleg kor mykje vondskap menneske kan få seg til å gjere, viss ein berre klarar å innbille seg at det ein gjer er lovleg og rett, og at dei ein gjer det mot, ikkje har dei same kjenslene og rettane som dei som herskar. Dei svarte vart sett på vesen ganske nær dyra, og burde bli behandla deretter. Forfattaren skriv i etterordet:

"Forfatteren har bare gitt en vag skygge, et svakt bilde, av pinen og fortvilelsen som nå, i dette øyeblikk, sliter i tusener av hjerter, ødelegger tusener av familier, og driver en hjelpeløs og følsom rase til vanvidd og fortvilelse. Det lever mennesker som kjenner mødrene som denne forbannede trafikken har drevet til mord på sine barn; mødre som selv har søkt ly i døden fra sorger de frykter mer enn døden. Ingenting tragisk kan skrives, kan fortelles, kan tenkes, som kan måle seg med den frytkelige realiteten i scener som daglig, som hver time utspiller seg ved våre kyster, under skyggen av amerikansk lov, og skyggen av Kristi kors."

Forfattaren meinte at dei som levde i fristatane, der slaveriet var forbode, var like skuldige i den store synda. Ganske enkelt fordi dei ikkje gjorde noko for å stoppe det.

Boka er svært tankevekkande og lærerik. Den får blant anna fram tankar i meg kring dagens flyktningar, dei som klarar å karre seg ut av forfylgjing og krig, og søkjer ly i det dei trur er trygge land. Mange kjem som flyktningar til Norge, og håpar å få vern her. Mange av desse vert sendt tilbake... Harriet hevda at grunnen til at fristatane kunne bestemme lover som sa at slavane skulle sendast tilbake, måtte vere at dei ikkje visste kva slaveriet handla om.

Kan det same vere grunnen til at flyktningar vert sendt ut av landet vårt i dag?

Uansett: Eit besøk i onkel Tom si verd er vel verdt tida!

Ole

"Min Bomm!" på storskjerm

2011-10-23T21:32:00.006+02:00

I dag reiste vi heim att frå Bømlo, og på vegen tok vi oss ein stopp på Sand. Vi har i lengre tid planlagt å sjå den nye filmen om Ole Brumm, og i dag var siste sjansen vi hadde til det. Difor passa det godt å ete litt middag på Mama Rosa, og så benke oss i kinosalen etterpå.

Nokon er meir klare enn andre...

På Bømlo har vi ei lita bok om Ole Brumm, og denne har Lise lagt sin elsk på. Viss nokon andre prøvar å lese i eller flytte på boka, er beskjeden ganske tydeleg: "Min Bomm!"

I dag trengte ho ikkje gå i forsvar, for på storskjerm er det Brumm nok til alle. Og Brumm sjølv? Han syns først og fremst at det er altfor lite honning å oppdrive. Difor legg han i veg for å finne tak i litt mat, men kjem ut på fleire eventyr enn det han hadde rekna med.

Filmen tek utgangspunkt i tre klassiske Ole Brumm-forteljingar. Blant anna mistar Tussi halen sin og ugla mistolkar ein beskjed frå Kristoffer Robin, og sender med det heile flokken ut på jakt etter monsteret "Tebake" (Eller "Backsoon", som han heiter på engelsk) Fornøyelege teikningar, god stemning og mykje humor pregar filmen, og både Jens og Lise sette pris på den!

Filmen startar med å vise eit guterom, og som vaksen sjåar forstår ein jo med ein gong at det er på dette rommet det heile skjer. Kristoffer Robin hadde nok ein utprega god fantasi. Etter at historia er slutt, kjem vi tilbake til guterommet. Vi får no sjå bamsane og mange av rekvisittane frå filmen, så medan avslutningsmusikken spelar, kan vi få sjå korleis det heile "eigentleg" var. Eg syns dette var eit artig grep!

Enkelte av oss benytta sjansen då resten av publikum hadde forlate salen, til å sjå litt ekstra nøye på dei ulike karakterane. Det er ikkje alle som tykkjer rulleteksten er kjedeleg!

Til slutt vil eg gjerne vise finkleda Jens gjekk med på fredag:

Han tykte det var stor stas å gå kledt "heilt likt som deg, pappa!" Strikkslipset har gjort sitt inntog i heimen, måtte det berre vare (så lenge det passar...)

Ole

Eit farvel

2011-10-22T23:04:00.009+02:00

"Alt har si tid,
det er ei tid for alt
som hender under himmelen:

ei tid for å fødast, ei tid for å døy,
ei tid for å planta, ei tid for å riva opp." (Fork 3, 1-2)

I går var det tid for å seie farvel.

Jens og Lise er pynta, og klare for begravelse. Dei skal seie farvel til oldemor.

I kyrkja var det stille. Flotte blomar, roleg musikk og mange menneske med tunge hjarte og hovudet fullt av gode tankar om henne som vi no skulle fylgje til grava.

Lise forstod nok ikkje så mykje av kva som eigentleg skjedde. Likevel gjekk ho forsiktig rundt, med små steg og stor ro. Ho såg på blomane, såg på folk, og støtta seg litt på kista når ho gjekk forbi og trengte støtte. Det var alltid plass for Lise hos oldemor. Vi er sikre på at Laura hadde smilt hadde hos sett Lise gå rundt og studere på toåringar sitt vis.

Etter ei fin stund i kyrkja, med gode ord frå presten, sterke farvelhelsingar frå barn, barnebarn og oldebarn, og songar som handla om det Laura sette si lit til: Frelsa i Jesus, og håpet om det evige livet hos Herren. Då vi stod på kyrkjegarden, med ausande regn og tårer på kinna, og presten kasta jord på kista og sa: "... av jord skal du igjen stå opp," då visste vi det var sant: Dette er ikkje berre eit farvel, det er også eit "på gjensyn". Kroppen til oldemor vart senka i jorda, men sjela er hos Gud, der ho skal få ein ny og heilt frisk kropp. Og ein gong skal vi møte ho att. Sorga er vår, for oldemor er det berre glede.

Etterpå samla vi oss på Håvik bedehus.

Laura har ein stor familie, og mange vener, så vi var mange samla til minnesamling. Med åtte born, 16 barnebarn og 23 oldebarn, i tillegg til svigerbarn og svigerbarnebarn, seier det seg sjølv at forsamlinga kjem til å ha ein viss storleik.

Lise gjekk også her rundt og utforska, og fekk blant anna frigjort enorme mengder oxytocsin (omsorgshormonet) i møte med "søskenbarn" Lars. Klapping og dulling med han som er så mykje mindre er stor stas... Og Lars på si side gjengjeldte begeistringa. Litt ved smil og andre uttrykk for glede, og litt ved å gripe fatt i det han fekk tak i av hår, og pinnhalde på det... Lise har ein del av sorten, men fekk ikkje panikk av den grunn.

Og så, når utforskingstrangen begynte å dabbe av, fann ho fram til morfaren, og drog han med seg tilbake til kakebordet...

Gunn-Elin, Ellen og Edmund, også kjent som "Evangelistane", song to av songane som Laura var glad i: "Du omgir meg" og "Navnet Jesus", og Edmund delte minner frå besøk i Håvik i barndommen.

På slutten av dagen var Lise så trøytt at ho ikkje heilt visste kor ho skulle gjere av seg (For det er ikkje snakk om å sove så lenge det skjer noko sosialt rundt henne, i alle fall...) Difor vart det tidleg kveldsmat og ho sovna som ein stein litt ut i andre vers av "Ingen er så trygg i fare". Bildet over er teke ei lita stund før legging, medan ho leika med den etterkvart legendariske "hoppe-elgen". Etter ein dag fullstappa med inntrykk, er det godt å kunne samle tankane om litt enklare aktivitetar.

Alt i alt vart det eit verdig farvel med oldemor Laura. Det er godt å kunne sørge i lag, og det er godt å kunne samlast og minnast i lag.

Vi kjem aldri til å gløyme deg, Laura. På gjensyn.

Nina og Ole

Kva er ei farmor?

2011-10-20T23:10:00.003+02:00

For meg er svaret klart. Farmora mi var den beste farmora nokon kunne ha. Og kva kjenneteikna ho? Eg har tenkt på nokre ting dei siste dagane:

Tid. Farmor var aldri for travel. Ho var full av ro og fred, og eg kan aldri hugse anna enn at me fekk all den tida me ville saman med ho - og med full oppmerksomhet.

Respekt. Farmor var ikkje av dei som svarte på 'vaksenmåten'. Eg kan hugse frå veldig tidleg kor herleg det var å bli høyrt og svart på lik linje med vaksne. Du og du kor mange små og store verdsproblem me kunne ha for oss, farmor og eg.

Engasjement. Farmora mi var i dei aller fleste åra me hadde saman den mest opplyste eldre dama eg kan tenkje meg. Nyheiter, politiske debattar, sport - ho gjekk ikkje glipp av noko, og hadde kunnskap til å diskutere det meste.

Varme må også med. Varme smil og varme augo. Og mjuk hud og mjukt hår.

Heldige ungane våre óg, som har fått ha denne fantastiske oldemora i liva sine.

No har me ho ikkje lengre saman med oss. Ikkje fysisk i alle fall. Men med oss er ho, i høgste grad.

Takk, gode farmor og oldemor, og på gjensyn!

Nina

Dåpsdag

2011-10-15T20:24:00.011+02:00

I dag er det nøyaktig fem år sidan Jens vart døypt. Den gongen var han pitteliten, og sov blant anna på golvet i stova... No i dag vart det lite soving, sjølv om han også i dag var på golvet i lengre tid. Akkurat det har altså ikkje endra seg, sjølv om aktiviteten har blitt ein annan.

Vi tente dåpslyset, og såg på bilder frå då han vart døypt. Og så opna han ei spennande gåve som var komen i posten, i frå tante og onkel i Sunnfjord. Inni papiret fann han denne stilige boka:

Og eit kort som også Lise sette stor pris på! Det er allereie bestemt i det høge råd (dvs Jens) at boka skal brukast til kveldslesebok. Så når vi er ferdig å lese om "Kaja og besten", er det altså "Tøffe bibeltyper" som står for tur!

Eit anna jubileum som også innehar talet fem, vart feira med tur til Hegreheia. Fem laurdagar på rad no har det vore glimrande turvér, og det føler vi at vi har utnytta til fulle!

Hegreheia er vel den nuten som ligg nærast oss, i alle fall fram til no. Det viste seg, då vi skreiv oss i nutfantboka, at i år er ein ny tur teken med i rekneskapet. "Klokkeåsen" er noko lågare, vel 2oo meter, og ligg endå nærare heimen vår. Likevel, ein skikkeleg nut kan vi vel ikkje kalle Klokkeåsen...

Når vi nærmar oss Erfjordtjønnet, kan vi sjå opp på toppen av Hegreheia:

Opp til tjønnet går vi på ein traktorveg/skogsveg, men herifrå går vi på sti gjennom skog og over berg.

Den nye boka var altså lagt ut, og vi kunne skrive oss inn på plass nummer 3-6. På veg ned møtte vi Jarle Halgunset, så ved rask rekning kan vi finne ut at han er nummer 7 opp... Boka har lege ute i to veker allereie, så det er kanskje ikkje det mest imponerande talet?

Då vi gjekk ned att, sovna Lise, også det tradisjonen tru, på ryggen min. Det er utruleg slitsamt å "gå" på fjelltur!

Då er det deilig å kunne slenge seg ned på golvet att når ein kjem heim, og leike vidare med bilar og tog. Begge to slukna som lys i vinden når dei vart lagde...

Ole

Haustferietur

2011-10-13T21:44:00.010+02:00

Sidan det er ferie, greip vi sjansen til å kunne reise litt vekk. Turen gjekk til Bømlo, til mormor og morfar. Der er det jo mykje moro å finne på, for eksempel høyre på barnesongar på youtube!

Om dagane har morfar vore på jobb, så då har vi kosa oss heime saman med mormor. Ein del fargelegging, legobygging og lesing av Bamse-blad, og ein del leik med dokker, duplo og ei mengde andre tilgjengelege ting! Ja, og så putta Jens og eg inn eit par turar i svømmehallen på Stord. Det var moro!

Desse bildene er tekne på tysdag. Då var vi i Haugesund, på den årlege servicen med bilen. Og medan mekanikarane undersøkte og fiksa bilen (no skranglar ikkje eksospotta lenger!), gjekk vi rundt på Oasen på Norheim. Jens fekk vere vognførar, i alle fall heilt til Lise ikkje orka å gå lenger og skulle sitje i vogna. Då var det, i alle fall ikkje for henne, like aktuelt at det var Jens som styrte lenger...

Bilverkstadane opnar som regel ei stund før handlesentera, så den første timen måtte vi vente utanfor. Heldigvis fann vi ei inngangsdør som var open, sidan matbutikken og apoteket opna litt tidlegare. Sjølv om vi ikkje kom inn i sjølve senteret, slapp vi stå ute i regnet og fryse øyrene av oss. I staden kunne vi kjøpe litt å bite i, og setje oss ned i lune omgjevnader og nyte den totale roen som er over eit handlesenter før opningstid, og Og Lise fann ei fantastisk trapp, som berre innbaud til opp- og nedstiging, sitting, ligging og det vi vel kan kalle for alternative måtar å bruke trapper på...

Timen gjekk, bilen vart fiksa, vi fekk unnagjort dei fleste ærenda våre, og kom heim i god tid før barne-tv og ein deilig middag!

Eg har allereie nemnt ein del av dei tinga vi gjorde på Bømlo, men ikkje den mest interessante aktiviteten: å gå ut. I alle fall når sola skin...

Onsdag var det noko ustabilt vér, som det igrunn har vore i lengre tider no. Lise og eg var ute og leika, og hadde vel vore ute i om lag ti minutt då det byrja å hølje ned. Vi gjekk inn att, og fann på noko anna medan det regna frå seg, det ville nok komme nye sjansar seinare. Og dei kom! Så då det igjen var sol frå ein nestenblå himmel, gjekk først Jens og eg ut. Nina skulle få med seg Lise, men vart møtt med dette svaret: "Masse ut!" Og det var ikkje eit ynskje, det var ei konstatering av velkjente fakta... "Har du vore masse ute?" spurde Nina. Lise: "Jaa!" Nina: "Nei, du har berre vore ute bittelitt!" Lise: "NEI!! MASSSE UT!"

Jens og eg sparkar ball på tunet, og sidan Lise plar vere den som vil ut så snart sjansen byr seg, tek Nina henne med bort til glaset slik at ho får sjå. Då får pipa ein annan lyd: "Mei og du, ut!" Så vi kom oss ut alle saman, og kosa oss i sola. Lise var ganske raskt på plass ved ein stor stamp som står ute, og som er fylt opp av regnvatn. Det er hennar yndlingsleikeplass, kan du seie. Vatn! Mykje vatn! Når vi gjekk inn att, var ho kliss våt frå topp til tå (Så ein kan jo undre seg på kvifor i all verda vi gjekk inn når det begynte å regne tidlegare? Det må vere faren...)

Torsdag var det tid for heimreise, men først stakk vi innom onkel Ronny, Anette og Lars på Stord.

Lars veks og veks, og denne gongen hadde han heilt tydeleg glede (og frustrasjon...) av besøket av "søskenborna"!

Vel heime fekk Lise oppfylt eitt av sine store ynskjer: å kunne leike med vasslangen så lenge ho ville! Bilen fekk seg nemleg ein liten shinings, så inntil Jens fekk overta slangen og spyle vekk såpa...:

Ein halvtimes tid seinare var ho søkk våt, men veldig fornøgd!

Ole

Aktiv start på haustferien

2011-10-09T00:18:00.009+02:00

Når haustferien startar med at naturen viser seg frå si beste side...

...har vi nesten ikkje noko val: Vi må ut!

Sidan eg skulle på KRIK-samling om kvelden, var det ikkje så aktuelt å gå på nokon fjelltopp. Vi valde difor Erøy-rundt. Der kan ein gå ein runde utan å ligge langflat i dagevis etterpå. Jens og Lise kosa seg, og på den første delen av turen gjekk Lise på eigne føter. Då kan ein leie storebror, eit lite stykke, og så kan ein kappspringe, stoppe og sjå på bekkane eller rett og slett snu og gå motsatt veg... Det er ikkje alltid så lett å vite kor haren hoppar!

Men når lunsjpausen meldte sin ankomst, var det veldig lett å vite kor haren var... Vi fann ein liten flekk med steinar og grus rett før vegen svingar av og vert bratt. Dermed kunne vi samle opp litt energi før dei tyngste bakkane! Så fekk Lise sove på ryggen, og sovna ganske raskt... Vi fullførte turen, og var vel nøgde. Det einaste som var dumt, var at den nye nutfantboka ikkje er lagt ut endå, dermed var det ingenting vi kunne skrive namnet i... Dermed må vi gå turen ein gong til i løpet av det neste året, men det skal det vel bli ei ordning på.

Så var det KRIK-samling i gymsalen. Det er haustferie, så mange har nok reist vekk allereie. Det var difor veldig gledeleg at det kom heile 13 stykker i dag, og vi hadde i kjekk samling i lag! Blant anna spelte vi rumpefotball:

Det var tunge tak, og ein vart ganske sliten og stiv i kroppen etterpå. Men det var artig!

Til slutt eit bilde av Jens si klistermerkebok. Viss Anny skulle forville seg inn her nokon gong: Legg merke til korleis han har bokstavert til dømes polarrev! :-)

Eg håpar resten av haustferien vert like fin som denne første dagen. I alle fall er det bra med gode startar!

Ole

20'' kinoglede

2011-10-08T09:58:00.005+02:00

Etter inspirasjon frå Jarle Waldemar si nye storsatsing "Tro i hjemmet", der han denne veka blant anna la vekt på kor viktig det er å gjere ting saman som familie, planla vi ein liten familiehappening i går kveld. Valet fall på å sjå film, og vi laga til ein nesten ekte kino i stova vår. Filmen vi skulle sjå, heiter "Jungeldyret Hugo":

Det var ein rimeleg festleg film, med humor for både små og store. Sjølv om vi som regel lo av ulike ting...

Popcorn vart poppa, som på ein kvar annan kino...

Og med eit "kinolerret" på heile 20'' (!), vart bilda akkurat store nok for oss.

I dag har vi andre og litt meir aktive planar, så får vi sjå om dei vert gjennomførte.

Ole

Bedehuskunst

2011-10-05T20:46:00.007+02:00

Søndag var vi på gudsteneste i Suldalsosen, etterfulgt av middag på bedehuset ved sidan av. Det var ei fin samling i kyrkja, med dåp og utdeling av bibel til femteklassingane. Og så var det gjestetalar; Berit Helgøy Kloster var på besøk, og talte om det å vere rik i Gud. Samtidig var det opplegg for borna. Jens og Lise fekk blant anna vere med på ei "tippeløype", med oppgåver knytta til andakten i starten. Dette syns i alle fall Jens var kjekt. Lise var litt mindre fokusert på oppgåvene...

Etter møtet var det altså middag på bedehuset, og det var eigentleg det eg ville fortelje om, og då ein spesiell del av det, nemleg korleis det var pynta. For det første var det koselege blomar og lys på borda, og god stemning i rommet. Det gjer jo sitt til at måltidet vert kjekt! Og så var det maten då, med nokre særs forseggjorte salatar. Berre sjå her:

Vi har ulike oppgåver på Kristi lekam, nokon kan forkynne, nokon er lærarar, nokon kan tale profetisk, nokon kan reparere og ordne med praktisk tilrettelegging i bygget og nokon kan lage mat. Elisabeth Litlehamar må ha fått ei særskilt gåve i den retningen!

Og så syns eg ho sa det så fint då eg kommenterte pyntinga: "Ja, når det kjem kongebarn, må det sjå fint ut!" (omtrentleg sitert...) Dermed fekk eg ei litt meir andeleg vinkling på det også. Takk Elisabeth!

Nokon andre som også prøver seg ut i pyntinga si mangslungne verd, er Lise, som no har prøvd seg som servise-dekoratør. Ho var fornøgd med resultatet:

Det er i alle fall sikkert at ingen andre har tallerkar med denne dekoren!

Ole

PS! Litt reklame for den andre bloggen min, der eg i dag har skrive om nokre av mine førebilete når det gjeld tru og liv: Litterære vegvisarar.

Anatomiguide

2011-10-04T22:09:00.002+02:00

No er den endeleg på markedet: "Lises vesle anatomiguide - kroppsleg ordbok for dei kortfatta." Publikum har venta i andelaus spenning, og køen var ganske stor då guiden endeleg vart offentleggjort. Eg vidarebringer her ein smakebit frå den innhaldsrike boka:

Boka er spesielt tilpassa for folk som elskar einstavingsord, og syns det er bortkasta tid å uttale endingar som alle veit likevel.

Samtidig som denne boka kom på marknaden, vart det også gitt ut ein del "ordhefter", som rettar seg mot eit litt anna publikum. Eg kan for eksempel nemne "Det store sykkelheftet", der ord som "Sykke", "Hjelm" og ikkje minst "Sykkehjelm" lyser opp sidene. Ho har også gitt ut "Ekkoheftet for vidarekomne". Det geniale med dette vesle, men likevel innhaldsrike, heftet, er at det inneheld eit ubegrensa antal ord. Du berre opnar det, seier ordet du vil høyre, og så kjem det tilbake i ein berre pittelitt forandra versjon. Eit spennande hefte!

Også eit hefte med kraftuttrykk er på trappene, men foreløpig består det berre av orda "dom" og "domming", og uttrykket "Jess e dom". Så publikum må nok vente ei stund til på denne godbiten.

Ole

Nutfantar - noch einmal!

2011-10-01T19:56:00.015+02:00

Sidan nutfant-sesongen sluttar i desse dagar, kan vi seie at vi var ute i siste liten. Det er berre nokre dagar att til bøkene vert henta, og vi hadde berre denne eine turen att. På ein måte kan vi seie at vi difor var nøydde til å gå no, skulle det bli, sjølv om det ikkje akkurat var noko offer, med tanke på véret. Med etterkvart over tjue varmegrader, blå himmel og strålande sol, i tillegg til vakker haustfarga skog, var det lett å mobilisere kreftene til ein familietur.

Jens la i veg, som den vante turgåaren han er. Også Lise ville gå eit stykke, og la adskillig meir krefter ned i kvart steg... Og entusiasme!

Ved skiltet litt oppi bakkane gjekk vi sjølvsagt til høgre, som alle gode sauer ville gjort. Berre geiter går til venstre...

Innover dalen var det ganske vått på bakken, og terrenget er ganske myrlendt. Trea rundt stod med lauv i alle slags fargar, og hausteikna florerte på bakken. For eksempel støytte vi på denne stilige karen midt på stien:

Seinare på turen, på veg ned att i nabodalen, hadde vi ein liten rast midt inne i ein lauvskog. Der datt lauva av trea, og det var så stille at vi kunne høyre korleis dei rasla mellom greinene og traff bakken. Ein utruleg avslappande, ja nesten meditativ, lyd, som vi berre måtte stå og høyre på ei stund!

Før den tid nådde vi Kleppsvatnet, der vi kunne skrive namnet vårt i turboka, og dermed erklære oss som gode nutfantar i år også. Lise sov på ryggen, og gjekk dessverre glipp av heile storhendinga. Ho vakna akkurat når pausen vår var slutt... Så dermed hadde vi ein pause like etter også.

Her er "beviset" på utført bragd. Legg merke til at Jens har skrive namnet sitt heilt sjølv. Det har han gjort i dei fleste turbøkene i år, og det er stor stas å få signere sjølv!

Lunsjen vår i dag vart innteken i naturskjønne omgjevnader:

Og lunsj nummer to, etter at Lise vakna, vart eten i andre omgjevnader, i ei steinur med utsikt over heile dalen og fjorden under. Vakkert det også!

Her står Jens og nyt utsikta:

Stien ned gjekk etterkvart over i ein idyllisk skogsveg. Vi gjekk feil i eit vegskilje, men vart heldigvis akkurat då innhenta av to naboar frå byggefeltet her, som også var på veg ned frå fjellet. Dei forstod at vi ville hamne eit stykke frå bilen vår, faktisk fleire kilometer, viss vi fortsatte på vegen vi hadde begynt på... Og så viste dei oss kor vi burde gå, og vegen over til rette skogsveg var rimeleg kort. Så lite er det altså som skiljer på det å velje rett eller feil veg (utan at eg skal gå djupare inn i teologien akkurat her...)

På den rette vegen kunne vi dermed fortsette å traske nedover, og hadde det ikkje vore fordi eg visste at det i dag er 1. oktober, hadde eg tippa at det var midt i juli ein gong. Av same grunn har eg i kveld store problem med å kome i gang med skulearbeidet... Det hadde likevel ikkje vore heilt av vegen med endå fleire slike vakre sommar.... haustdagar!

Ole

Kunsten å sovne

2011-09-30T20:02:00.008+02:00

Det finst mange soveekspertar i verda. For eksempel har vi dei tradisjonelle sovarane:

Og dei som vel litt meir spesielle metodar:

Dei totalt avslappa sovarane:

Dei som truleg har sprunge heilt til dei berre ... sovna:

Dei som gir omgrepet "sove henslengt" ei heilt ny tyding:

Og så har vi dei som har gjort soving til ein kunstart:

Og dei som slett ikkje har lyst til å sove...

Sistnemnte gruppe har ein representant her i huset. Slik kan situasjonen vere her i huset rundt leggjetid, som for eksempel ... i dag:

Lise er på badet først, og einaste måten å få henne ut på utan protestar, er ved å synge frasa "Hade - på badet - din gamle - sjokolade (evt karbonade/marmelade)" om att og om att, i ulike morosame tonefall. Og det gjer vi så klart, for det er jo kjekt!

Etterpå seier ho god natt, delar villig ut godnattkosar med utstrekte hender, og vert boren i seng. Pappa syng ein godnattsang, medan ho ligg og klemmer begge dokkene inntil seg og lagar koselydar. Lise er glad i "ungane" sine!

Så seier pappa god natt, set på babycallen og går opp. Omtrent på same tid går Jens på badet, og brukar nok ein del lengre tid enn Lise... Etter ei stund ropar Lise på hjelp: "Pappa! Hjep!" Då har ho mista den eine dokka, og den ligg omtrent 4,5 centimeter for langt frå henne. Ho kunne sjølvsagt nådd den, men ein er då sosial, og noko må ein finne på medan ein ventar på at Jens skal leggje seg.

Så omsider er Jens ferdig, og spring oppi senga si. Då kjem det med koseleg stemme frå andre senga: "Heiii, Jess!" Endeleg, selskap! Pappa seier god natt til begge to, og går ut.

Slik går dialogen vidare på barnerommet:
L: "Heiii, Jess!"
J: zzzzzz (lagar snorkelydar, for å sleppe å svare...)
L: "HEIII, Jesss!"
J: zzzznork
L: "HEIII, JESS!"
J: ...zzzznork
L: "HEIII! HEIII! JESS!"
J: ...zzznork
L: (halvvegs mumling): "dommin"

Og pappa: "?"

Då vert det meir liv i Jens, han vil truleg ikkje ha det på seg at han er ein dumming... Så dei begynner å snakke, og mamma og pappa kan lytte til dialogen i babycallen. I dag var det ein liten leksjon i roping. Jens lærte Lise å rope endå høgare, og endå lengre enn ho allereie gjer. (Herleg...) Så vert det stille lenge, og vi trur dei har sovna.

stille

stille

L: "Heii! Jess!"

Ingen svar, Jens har truleg sovna, og ikkje lenge etter vert det stille også i den andre senga. Natta har overmanna både den avslappa sovaren, og ho som eigentleg ikkje har lyst...

Ole

Min kveld...

2011-09-29T23:19:00.004+02:00

Det er ikkje alltid så lett å vere sær, det kan eg love... I kveld skulle eg eigentleg jobbe litt, hadde eg tenkt. Nina har vore vekke heile kvelden, så då hadde det i grunn passa godt å fordjupe seg i litt førebuingsarbeid eller rettearbeid eller noko slikt. Eg skulle berre ein liten tur innom facebook først (...) for å sjå om det var noko nytt å sjå. Der kom eg ganske raskt over denne tankenøtta:

Ha, det der er eit triks, tenkte eg, og gav meg til å teikne. Og teikne og tenke og klippe og farge og tenke og rekne og klø meg i hovudet. Der vart då forsyne meg ei rute til overs uansett kor mange gongar eg flytta figurane!

Og då eg prøvde å rekne saman areala, stemte ikkje det heller. Det var nesten som eg begynte å tvile på anten dei geometriske lovene, eller min eigen intelligens. Og når sant skal seiast, er vel den siste meir usikker enn dei første...

Eg fekk til og med tips, men sleit lenge før eg klarte å løyse problemet. Ikkje før eg drog fram trigonometrien og tangens, begynte det å demre. No, etter å ha brukt kvelden på å rekne og irritere meg, ser eg det heile svært klart, og det heile er logisk og opplagt... Slik er det visst ofte med matematikken. Utruleg irriterande, heilt til det plutseleg demrar...

Frå same person som hadde lagt ut denne gåta, fekk eg også dette fiffige algebraiske reknestykket:

Eit tilsynelatande bevis for at 2 = 1... Denne brukte eg litt mindre tid på å avsløre, så dermed har eg litt tid igjen av kvelden likevel...

Når vi først er inne på tal, vil eg gjerne vise eit reknestykke eg fekk av ein elev i fjor, og som har lege på arbeidsbordet mitt i mange månadar no. Det er slik:

21978 * 4 = 87912

Artig, ikkje sant? Eller, om kanskje ikkje akkurat "artig", så i alle fall litt stilig. Og så er det ekstra kjekt når elevane begynner å kjenne meg så godt at dei veit at eg set pris på å få slike kjekke reknestykker i hende.

Ja, det var min kveld. Kva har du gjort då? :-)

Ole

PS! I dag har det vore eit fantastisk fint vér her hos oss. Over 20 grader, og Jens har sykla rundt med shorts! Også Lise har nytt finvéret, berre sjå her:

Ein takknemleg mann ser tilbake på ein fin familiesøndag

2011-09-25T22:10:00.007+02:00

Etter den lange fjellturen i går, var vi klare for ein noko rolegare søndag. Difor har vi benytta dagen til legobygging, perling, sykling, lesing, lytte til høyrebok, sjå barne-tv. Altså kjekke ting som krev lite energi!

Og så har vi vore på bedehuset på møte. Det var eit fint møte, og Aud Hoftun talte med utgangspunkti dagens tekst: Dei ti spedalske som vart friske, og den eine som gjekk tilbake for å takke Jesus. Den som gjekk tilbake var attpåtil ein Samaritan, ein som ikkje heilt vart rekna med. Han opplevde å få så mykje meir enn det å bli frisk frå den uhelbredelege sjukdomen. Ein tankevekkande tale var det, og nok ein gong har eg fått sjå kor radikal Jesus verkeleg var (og er). Eg er ein ganske firkanta mann, og har vanskeleg for å forstå kor oppsiktsvekkjande mykje av det Jesus gjorde faktisk var. Berre det å snakke med og omgås spedalske... samaritanarar... Kven andre fornuftige menneske ville vel gjort det?

Lise sat for det meste og teikna, og Jens skreiv tal i talboka han fekk av Aksel til bursdagen sin. På slutten vart det likevel litt for mykje maur i rompa (ompa pa), så då var det godt at det finst togbyggesett i veslesalen!

Jens har perla mykje i dag, og no er det flagg som er i vinden (nerd? neida...)

På brettet ligg no flagga til Noreg, Bolivia, Sverige, Italia, Island og Russland ferdig perla, og planane er store for fleire flagg i morgon!

Og så har vi bygd lego. Mykje lego. Blant anna bygde vi denne lastebilen, som nok til forveksling kan minne noko om kreasjonar frå mine glansdagar som legobyggjar... Men sidan eg ikkje er den einaste arkitekten, ser den likevel litt annleis ut. Det som var det aller aller aller viktigaste, var at den hadde eit reservedekk hengande på undersida. For det har Jens sett at lastebilar ofte har... Så dermed har også denne reservedekk. Eg prøvde å setje ei antenne på taket og seie at det er ein spionlastebil, men det var ikkje Jens med på. Spionlastebilar finst ikkje, så då kan ikkje denne vere det heller...

Spionering eller ikkje, bilen har god lastekapasitet, så det er berre å laste på.

Eg reknar med at alle ikkje er einig med meg i dette, men lego må vel vere noko av det mest geniale leiketøyet som er oppfunne! Så utruleg mykje kjekt det går an å byggje!

Til slutt ein sang som handlar om det å vere takknemleg, nett som dagens bibeltekst. Eg har mykje å vere takksam for, og Guds nåde, som eg har fått heilt ufortent og utan eigen innsats, er ein av dei tinga eg er aller mest takksam for!

Ole

Laurdagstur i godt lag

2011-09-24T22:10:00.012+02:00

Vi har turfant-"pokalen" ( - heder og ære!) i sikte, og la i dag ut på nest siste tur i sesongen. Vi hadde valet mellom Kleppsnuten og Kleppsvatnet. Sidan vêret ikkje såg så aller verst ut, valte vi den lengste turen: Kleppsnuten.

Vi har gått denne turen fleire gongar før, men var einige om at dagens tur var blant dei kjekkaste. Første rast på turen var ved Klovnesteinen.

Namnet har den ikkje fått fordi den er spesielt artig, eller ser ut som ein klovn, men ganske enkelt fordi:

Den er kløyvd på midten! Kva det er som har forårsaka klovninga, var gjenstand for debatt ein del av turen. Den mest sannsynlege forklaringa ligg vel i ein kombinasjon av press og flytting ved isbrear, i tillegg til frostsprenging.

Frå Klovnesteinen kan vi sjå heilt opp til Kleppsnuten.

Vi gjekk rett etter lunsj, så det var rett i Lise si sovetid. Det gjekk då heller ikkje lange stunda før ho sovna der bakpå ryggen min.

Vi hadde funne fram vintermeitaien for anledningen, den med det store, svarte saueskinnet inni. På starten av turen tenkte vi at det nok var litt overdrive, for vi var kokvarme og sveitte lenge før vi nådde Klovnesteinen. Lenger oppe bles det likevel ganske friskt, så når det kom til stykket var vi nøgde med val av beretøy.

Undervegs på vegen tok vi små pausar, her ved ei lita, idyllisk hytte på ei lita øy i eit lite vatn. Vi avtala kor langt vi skulle gå, gjekk dit, rasta og avtala ny gålengde. Det fungerte veldig godt for Jens. Særleg det faktum at vi hadde med laurdagsgodtet var ein svært konkret og verknadsfull ytre motivasjon... Vi åt ein mentospastill kvar ved kvar rast, og hadde to små sjokoladar i sekken som vi avtala skulle delast på toppen.

Og omsider vart toppen nådd! Jens kunne klatre opp på varden og juble over bragda, Nina skreiv namna våre inn i boka (og Jens skreiv sitt namn)...

... og endeleg kunne vi hente fram nistematen og laurdagsgodtet. Lise vakna rett før toppen, så vi kunne sitje og kose oss med maten alle fire.

På veg ned att ynskte Lise å gå sjølv ein del av vegen. Fram til det vart for bratt gjekk ho difor i hælane på Jens, og var fornøgd då ho etter ei stund kunne setje seg opp på ryggen min att og nyte nedturen derifrå.

Trass i eit par fall i gjørmehol, slik at han måtte skifte bukse éin gong, og til slutt gå med ganske våt bukse det siste stykket, var Jens i sprudlande humør, og han gjekk på med godt mot. Det er imponerande (og det har det vore eit par år allereie!) kor langt han faktisk kan gå og fortsatt synest at det er heilt greit!

Etter nærare fire timar passerte vi Klovnesteinen att, og gjekk gjennom skogen ned til bilen. Då hadde eg gått rundt 12 000 steg! (Ja, eg er ein trendslave (?) og har latt meg dytte...)

Neste helg er siste frist for å kunne bli turfantar. Då må vi ut uansett kva slag vêr det er...

Ole

Eit spørsmål om skam i livet

2011-09-23T22:26:00.012+02:00

Den danske forfattaren Lene Kaaberbøl skriv fantasy-bøker for born, og har blant anna skrive ein spennande og flott serie om skammardottera Dina og broren hennar, Davin. Den første boka handlar mest om Dina, som har arva skammarevnene til mora. Ein skammar vert i bøkene presentert som ein person som kan sjå folk inn i augene, og dermed få dei til å skamme seg over det dei har gjort gale. Dermed er det svært få som vågar å sjå skammarane i augene, og Dina kjenner seg ganske einsam. Etterkvart får ho derimot mykje vanskelegare ting å hanskast med enn einsemd. Ho vert teken til fange av den tilsidesatte, "uekte" sonen til herskaren i landet. Dracan har planar som set både Dina, mor hennar og fyrst Nico, den rettmessige arvingen til riket, i fare. Dracan strebar nemleg mot maktens tinder, og skyr ingen middel...

I bok to blir vi betre kjent med Davin, som ikkje har arva nokon spesielle evner, men som ynskjer å yte sitt i kampen mot den onde herskaren Dracan. Dina vert teken til fange, og skammarkreftene misbrukt. Og Davin bestemmer seg for å setje henne fri. Ei historie med mykje spenning og dramatikk!

I den tredje boka blir vi kjent med Sezuan, ein spesiell mann med spesielle evner, og Dina og familien må flykte hals over hovud for å komme unna. Dina strevar med å finne ut kven ho eigentleg er, og Davin får møte nokon av dei verste skuggesidene ved styret til herskaren Dracan og familien hans.

Og så, i den fjerde boka, kulminerar historia i det endelege oppgjeret mellom Dina og Dracan. Vil skammarvetet og evna til å drøyme gode, håpefulle draumar vinne over dei grusomme krigstaktikkane til Dracan?

Ei spennande avslutning på serien!

Historia har eit ganske klassisk grunntema, nemleg kampen mellom det onde og det gode. Det er vel ikkje noko stor overrasking for lesarar av bøker for ungdom (og lesarar av spenningsbøker generelt) kven som trekk det lengste strået til slutt.

Det spennande er som vanleg korleis sigeren vert vunnen. Og desse bøkene står ikkje tilbake for andre bøker i fantasy-sjangeren. Her er egoistiske og manipulerande herskarar, nervepirrande møter mellom "dei gode" og "dei onde", overraskande vendingar, hjerteskjærande og grusome handlingar, stort mot, kjærleik som overvinn frykt og fare og eit driv i forteljinga som riv lesaren med frå starten av og heilt til slutt. Ein avisanmeldar hevda at bøkene er betre enn Harry Potter-bøkene. Eg er usikker på om dei kan samanliknast slik, for dei er så forskjellige. Men at bøkene fascinerte meg på same måte som Harry Potter gjorde, det er i alle fall sikkert!

Harry Potter-bøkene var skumle, men hadde samtidig med seg eit element av humor. Dette elementet kom vel meir i bakgrunnen i dei siste bøkene, der intensiteten tiltar. Skammar-serien har ikkje humor-elementet med, og blir slik kanskje meir "sjangerreine", samtidig som dei vert litt mørkare og gir mindre pusterom for lesaren.

Bøkene er oversett til nynorsk, og har fått ei vakker språkdrakt! Språket er lett å lese, og dei nynorske orda gir forteljinga eit noko meir lyrisk drag. (Eller er dette berre noko eg som nynorskelskar innbiller meg?) For bokmålselevar som skal lære seg nynorsk, er dette eit perfekt førstemøte: Ei spennande historie ikledd ei vakker språkdrakt. All ære til oversetjaren!

Til slutt må eg berre seie at eg vart særleg fascinert over den gåva forfattaren har tillagt hovudpersonen Dina og mor hennar: Det å vere Skammar, å kunne få folk til å skamme seg. Kven skulle tru at denne evna kan vere så frykta som den er blant dei onde herskarane, eller blant dei menneska som aldri torer sjå dei inn i augene. Folk har lyst til å halde seg unna, samstundes som dei gjer bruk av evnene deira til å avgjere vanskelege tvistar og avsløre løgnarar og uedle hensikter. Skammarevna får folk til å sjå seg sjølv i eit nytt lys, og får dei til å skamme seg over eigne vonde handlingar, samtidig som den skaper lyst til å handle slik ein veit er rett. Det er altså ikkje ei destruktiv evne. Også morfaren til Dracan har eit verkemiddel for å få folk til å føle skam, kan vi lese i den tredje boka, men då på ein fundamentalt annan måte enn når Skammaren får fram skamma.

Den onde herskaren Dracan klarar å sjå Skammarane i augene, og Dina si mor grunngir det med at han "ikkje eig skam i livet". Bøkene får så absolutt fram kor gale det kan gå viss skamløysa får bestemme.

Kjem eg til å lese desse bøkene igjen ein gong? Svært mogleg. Og det må gjerne andre som likar fantasy gjere også!

Ole

Ein dag utan bøker

2011-09-21T23:29:00.006+02:00

Neida, berre tulla... Ordet "bok" vekkjer ulike assosiasjonar i oss. Hos nokon er det gode kjensler, hos andre kanskje vonde. For mange er det kanskje ikkje så mange kjensler i det heile, berre ei nøytral skuldertrekking. Bøker, so what? Hos Nina og meg vekkjer ordet gode kjensler, frå nostalgiske tankar som rekk tilbake til barndomens første møter med bøkenes verden, fram til nyare leseopplevingar og bruk av bøker. Når ein har ein jobb der bøker er eit uunnværleg hjelpemiddel, er det i grunn greit å ha eit positivt forhold til dei... Og vi prøver å skape positive møter mellom bøker og borna våre. Vi ynskjer at dei skal få leselyst og få oppleve både nytten og gleden i bøker.

Av den grunn er det vekentlege besøket på biblioteket ei ganske stor hending. Heile familien tek då ut, gjerne med kvar sine bøker som skal leverast, og kvar sine ynskjer om nye bøker ein kan bere tilbake. Eller kanskje ein berre ynskjer å vere der, springe blant bokhyllene og trekke til seg atmosfæren av millionar av kloke, spennande, kjærlege og skumle ord som står opplina langs veggane, sirlig på geledd i kvar sine bøker.

Bøkenes verd er det spanande å gå på oppdagingsferd i, ei haldning eg håpar vi klarar å overføre til Jens og Lise.

Vi ynskjer at dei skal få med seg andre verdiar også, sjølvsagt. Ein av desse verdiane er fenomenet basar! Difor prøvar vi å komme oss avgarde til bedehuset når det er basar. Det er noko eige, noko spesielt, ei heilt eiga atmosfære over basarane. Eg hugsar dette frå min eigen barndom, og ynskjer at også Lise og Jens skal få oppleve stemninga.

Og dei er ikkje så vanskelege å be... Basar er kjekt!

Det er spennande med trekking av barneboka. Å sitje der og håpe at ein vinn, samstundes som ein igrunn er veldig trøytt og eigentleg har behov for å sove. Av og til bevegar kjenslene seg på ein knivsegg, og det er ikkje gitt på førehand på kva for side av glad/lei og desperat ein hamnar ned på...

Så det var igrunn ikkje så rart at Lise gjekk strigrinande til bilen, trass i at ho rett før hadde vunne dette flotte fatet med frukt og slikt! Det var ikkje mogleg å akseptere at ein skulle gå til bilen, i staden for å setje seg ned på golvet og leike med den flotte premien med det same... Men seinare, når vi omsider var ferdige med kveldsmat og kveldsstell, og vi kunne bli borne i seng, var det ei trøytt og lukkeleg jente som sovna i senga si på ganske kort tid... Og i dag, med vakent sinn og betre humør, var det lettare å kunne glede seg og ete frukt frå eigen premie!

Ole

Mye hår og slikt

2011-09-19T19:52:00.011+02:00

Det er spennande å bli kjent med nye menneske, og særleg dei heilt nye, dei som er heilt ferske i verda. Å dele erfaringar, kommunisere og utvikle fellesskap er ein fascinerande prosess. Det blir ikkje mindre spennande når orda begynner å komme, og ein kan kommunisere også verbalt! Vi har ei lita jente som i desse dagar avslørar eit ganske så stort ordforråd. Ho har nok spart opp orda i lang tid, for no kjem dei som perler på ei snor, og også fleire setningar!

Ta for eksempel då ho i slutten av førre veke var på leikeplassen og reila, då ho plutseleg peika opp mot himmelen og sa (med utprega skarre-r...): "DeR e det ei sky!"

Eller i dag tidleg, under morgonstellet. Då låg ho og drog håret fram over ansiktet. Eg tok det vekk, for eg skulle vaske, og ho utbryt: "HåRet mitt e mye håR!"

Ho begynner også å setje ord til teikningane sine, og har avslørt for oss at motivet ho teiknar alltid er det same (Det er i alle fall det no etter at ho har begynt å seie det, og sidan bildene liknar på dei tidlegare, reknar vi med at også motivet er likt...). Ho teiknar ei stund, legg frå seg blyanten, peikar på bildet og seier: "DeR e pus!" Lise er svært glad i pusen vår, så det er igrunn ikkje så rart at ho har lyst å teikne den...

Jens gler seg saman med Lise og oss over alle orda, og prøvar stadig å få henne til å seie nye ord. Og no er ho som regel med på leiken!

Fredagen var ein seig dag for Jens. Han hadde så lyst til å leike med Steffen, men han var på skulen. Timane vart difor telt ned til at han skulle komme heim att... Heldigvis hadde begge fri og gode sjansar til felles leik på laurdag.

Leik og moro er alltid kjekt, så gleda var stor då det viste seg at Aksel og Ruth og familien kunne komme på besøk på søndag. Det vart eit koseleg middagsbesøk, med både mat (!) sykling, togbaneleik og sjølvsagt...

Høyrebok! Jens og Ruth høyrde på faktabok om dinosaurar. Det vart nok meir kjekt for Ruth etter at Jens fekk litt hjelp til å dele boka... Det er ikkje så enkelt det der, Lise er jo ikkje så interessert i slike bøker, så som regel får han ha dei heilt for seg sjølv. For Aksel, derimot, var det ikkje så kjekt at begge to berre sat der og høyrde og ikkje ville ut og sykle med ein gong...

I dag var Jens på turn att. Det starta eigentleg opp førre måndag, men då gløymde vi det ut. Så gleda var stor då vi såg på kalenderen at vi kunne sette kursen mot gymsalen og tre kvarter med kjekke aktivitetar der.

Å leike med rockeringar og hoppe på tjukkasen er faste innslag...

Det er også taureiling. Taua er så høge at ein kan få skikkeleg langt utslag. Ei herleg kjensle!

Det er tydeleg å sjå at motet og tryggleiken i gymsalen har stige sidan turn starta opp i vår. Eit supert tiltak!

Ole

Sliten og glad kropp

2011-09-18T08:05:00.009+02:00

Gårdagen vart ein relativt aktiv dag, og i dag sit eg med litt stive musklar og slitne bein. Det er to grunnar til dette. Den først grunnen er ein liten spasertur i går formiddag:

Vi kom oss ut (Enkelte av oss, og eg skal ikkje nemne mitt eige namn, var litt skeptiske i begynnelsen. Det låg an til regn, og denne karen er ikkje så veldig begeistra for å vere ute i regnvêr...) og traska oppover vegen på Erøy, med eit mål i sinnet: Å gå heile runden.

Første stopp på vegen kom etter 150 meter.

Det er stor stas å sjå på sau!

Nokre meter seinare:

Det er stor stas å sjå på svanar også!

Og så kom regnet, akkurat som "nokon" hadde frykta og i sitt stille sinn rekna med. Så då fekk han rett (i dag også... (?))

Ei regnjakke over hovudet skapte ein illusjon om at eg ikkje vart treft av så vanvittig mykje regn, så då gjekk det på ein måte litt betre. Og så, like raskt som det starta, tok det slutt. Ikkje var vi særleg våte, og ikkje trengte vi å ha regnjakka framme lenger. Humøret steig!

Og så kom vi, halvvegs på runden, endeleg opp den bratte bakken og kunne skrive namna våre i turboka. Berre to turar att til turfant...!

Gunn Rita Dahle bør begynne å kikke seg over skuldrene, for vår eigen terrengsyklist tok seg fram med stort mot, ein imponerande balanse og godt humør trass i både skrens og fall.

Eg har sjølv prøvd meg på å sykle Erøy rundt, men må nok sjå meg grundig slått. No har han riktignok ikkje gir som kan slå seg vrange, men likevel...

Den andre grunnen til at kroppen er noko i ulage i dag, er måten eg brukte laurdagskvelden på. Det var tid for ny KRIK-samling, og over 20 spreke ungdommar hoppa og spratt rundt i gymsalen. Eg prøvde å følgje med så godt eg kunne, så i dag er eg altså, som poengtert, sliten. Likevel er kroppen glad og fornøgd. Det er herleg å kunne ta seg skikkeleg ut! Og så kunne kvile etterpå...

Ole

Haustleik

2011-09-17T11:24:00.009+02:00

Det er ikkje så mange dagar sidan Lise kunne ligge slik då ho skulle sove middagskvilen:

Ikkje akkurat sommarsleg, med langbukse og sokkar, men likevel ikkje så veldig haustleg heller (Og legg merke til boka, "Da Gud skapte dyrene". Skapinga har vore i sterkt fokus i det siste, først som eit litt frustrert blogginnlegg om vitenskapsmannen Dawkins, dernest som tema på Onsdagsklubben og i etterkant av det ein del oppgåveløysing i søndagsskulebladet som Jens og Lise fekk på Onsdagsklubben. Eg trur det er viktig at vi brukar ordet "skapt" om det vi ser rundt oss, slik at vi får riktig fokus på ting!)

Fortsatt er det mogleg å finne blomar som blømer, sjølv om dei er dekte av haustdogg og står blant einsame løvetannblad og vissent lauv.

Sommaren har altså ikkje heilt slept taket... Men det byrjar å glippe, for i dag måtte vi ha på oss boblejakker og hue då vi var ute.

Triksing på reilene er kjekt, om det no enn er sommar eller haust! Og åtte grader er trass alt ikkje vinter, akkurat...

Også katten kosar seg:

Og han er sjølvsagt med på det som er av moro!

Det er kjekt med uteleik tidleg på hausten!

Ole

Konfirmantleir!

2011-09-11T19:30:00.009+02:00

Denne helga har eg vore på Brandøy på Utbjoa, på konfirmantleir. 36 hyggelege konfirmantar og ni leiarar har tilbragt dagane med leik og moro, godteri, bibelundervisning, mat, kveldsshow, nattevåk og gudsteneste.

Brandøy ligg idyllisk plassert ved fjorden, og har eit stort uteanlegg som ein kan boltre seg på. Heldigvis hadde vi mykje opphaldsvêr og faktisk god temperatur på laurdag, så dermed kunne vi ta i bruk både fotballbane, volleyballbane, trampoline og leikeplass, og nokre modige sjeler prøvde seg til og med på litt bading!

Andre, eller kanskje det var dei same (?) kosa seg i peisestova med til dømes kortspel.

Og så var det sjølvsagt KN-spelet då, det alltid like frustrerande, men forhåpentlegvis lærerike spelet frå Kirkens Nødhjelp.

Maten var som vanleg god, og når vi til og med vart serverte taco på laurdagskvelden, var magen svært fornøgd med helga!

Her vurderte eg sterkt å leggje inn eit bilde av prest Tor Olav, som kvilte hovudet mot veggen etter å ha gått nattevakt... Men av frykt for mogleg misbruk, av mindre seriøse personar enn meg (?) valte eg å la det vere. - Joda, berre hyggeleg, Tor Olav!

Eg har heller ikkje tenkt å leggje ut bilder av konfirmantane. I staden legg eg ut ein youtube-video av songen "Big house", som eg spelte saman med ein bildeserie på leiren. Når eg er saman med så mange flotte ungdomar over så lang tid, kan eg ikkje anna enn bli glad i dei, og håpe og be om at dei alle saman må velje å bli med på vegen til min Fars hus!

Her heime har Nina haldt fortet, og alt verka å vere ved normalt gjenge og stort sett godt mot då eg kom heim att, så det verkar som det har gått godt her også! Og så var det jo svært hyggeleg at morfar kom på besøk ein tur i går, både for Nina og borna, og for meg som måtte vere vekke frå dei så lenge. Borte er greit, men det er ingenting så godt som å kome heim att!

Ole

Post-it-krigen

2011-09-08T20:37:00.011+02:00

I dag kom eg over denne artikkelen i Aftenposten: Post-it-krigen har kommet til Norge. Post-it-krig? tenkte eg då, og måtte lese av rein nyfike. Her må det nemnast at eg er ein aktiv brukar av Post-it-lappar, så eg følte eg på ein måte trakka inn i kjente trakter. Heilt til eg las artikkelen, og fann ut at dette var ein langt meir fascinerande måte å bruke lappane på enn det eg hadde sett for meg. Utruleg stilig med Space-invaders-speling på kontorbygningar! Og samtidig litt urovekkjande, for eg begynner jo å lure litt på kvifor desse personane har så mykje tid til overs på jobb at dei kan gjere dette...

Likevel blir tidsbruken i Oslo ingenting mot den tida dei må ha brukt på å konstruere denne fasaden:

Og ein slik stor figur kan ikkje berre klistrast opp på måfå. Dei som har laga han må ha brukt lang tid på planlegging, og ikkje så reint lite tid på å klistre opp alle lappane. Av og til ynskjer eg at eg hadde ein jobb der eg også kunne gjort slikt, men for det meste er eg fornøgd med at eg ikkje har det.

Viss de går forbi leilegheita vår, og ser store pacman-figurar i glasa, så veit de kvifor...

I staden for å poste lappar i avanserte mønster, brukar vi heller tida vår på meir konstruktive aktivitetar. Som togbanebygging og leiking:

Tog er det heilt store for tida. Tøfferud har vore hyppig spelt til barne-tv, og dagane våre startar stort sett med bygging av bane. Og sluttar med opprydding av bane...

I tillegg er perling også i vinden, og Jens har store planar for kva han har tenkt å byggje, når han berre får tid og perler nok...

Her er eit par making-of bilder, frå førre veke.

Jens var veldig fornøgd med resultatet! Og har no nesten ingen grøne att...

I dag har han ikkje perla så mykje, men han har, indeed, leika mykje saman med Steffen i ettermiddag. Det går mykje i sykling, og regnet er inga hindring!

Og til alle dykk der ute som er så glade i å klage på vêret, skal eg helse frå tante Sofie

og seie at det faktisk ikkje finst noko sånt som dårleg vêr!

Det finst heller ikkje dårlege kler, ein må berre lære seg å velje dei rette kleda! Og så lenge ein har paraply med, kan det berre regne så mykje det vil!

Opne den? Neitakk, det trengst ikkje!

Ole

Tjuvar på ferde

2011-09-07T17:47:00.006+02:00

Det er sommar, og tidleg på 80-talet. Kanskje 1984? Tre gutar listar seg ut av eit kjøken, med tjuvgods mellom hendene. Litt chips og eple. Ein kjekspakke og ein pakke med egg. Dei har gjort eit godt varp. No skal tjuvgodset etast, og egga skal knusast. Dei vert rørt saman i ei trillebår, ei herleg orangegul blanding. Kjeksa ligg nok tungt i magen når tjuvane finn det på tide å gå heim att. Og finn ut at dei er avslørt.

I avhøyr er dei beinharde, og angrar ingenting. Likevel kjem tårene når bota vert vedteken, og pengane må overleverast eigenhendig. Det var ei straff som svei, nesten alle kronestykkene på sparebøssa rauk i, og sidan har vedkommande prøvd å halde seg på den rette stig.

Det er haust, året er 2011. Tre gutar snik seg oppi ein fryseboks, og fiskar ut ein fristande boks med blåbær. Blåbæra vert fortærte, og det er vanskeleg å skjule skulda når ein står med blåe tenner og blåfarge rundt leppene.

Som far så sønn, som det heiter...

Tusen millionar sjokoladepuddingar

2011-09-06T23:22:00.002+02:00

Eit svimlande høgdepunkt i 80-talets barne-tv:

Betre enn dette kan det ikkje bli!

Trur eg.

Ole

8 og 9

2011-09-04T19:43:00.009+02:00

I dag har vore ein regntung dag. Ein typisk innedag. Og veit du kva? Det har vore kjempedeilig! Ein dag utan krav, utan avtalar, vekkjarklokker og "må-gjere-ditt-og-må-gjere-datt"-stress som ofte fyller så mange av kvardagane. Vi har vore noko trøytte, kom litt seint heim frå superkjekk bursdagsfeiring hos Berit og Bjørn i går kveld, og Jens er tidleg oppe, som vanleg... Difor har vi i dag leika mykje, lese litt i bøker og aviser, sett litt fjernsyn, laga litt mat og for det meste kosa oss.

Vi såg tresteg-konkurransen frå VM i Daegu. Det er i grunn heilt ufatteleg at det går an å hoppe nesten 18 meter, med beina berre to gongar i bakken! Det er den doble lengda av stova vår! Vi prøvde å gjere det same her, men vi kom litt (til) kort...

Det gjorde derimot ikkje Christian Taylor, som hadde all grunn til å juble etter konkurransen. Lise sat også å såg på ei stund. Plutseleg begynte ho å telje publikum i bakgrunnen, på sin typiske Lise-teljemåte: "di-di-di-di-ÅTTA... NIIII...!" Ho sette punktum der, og kunne konstatere at det var svært mange i publikum!

Jens og Lise bygde i fellesskap opp ei togbane, og leika temmeleg lenge i fred og fordragelegheit.

Toga gjekk att og fram, og dei fann stort sett ut av både passeringar og plasseringar av seg sjølv i forhold til bana. Likevel, søsken er no ein gong søsken, etterkvart kom dei til eit punkt der bana vart for liten for dei begge...

Dermed vart det togpause.

Litt seinare bygde Lise og pappa ut bana, slik at alle bruene vart med. Vi var fornøgde med resultatet begge to!

Så kunne vi leike med den, og også storebror fann etterkvart fram toget sitt. Så leika dei i fred og ro med togbana igjen. Ei stund.

Og så vart det togpause...

Då kom det store perlebrettet fram! Plutseleg sat dei i fred og fordragelegheit, side ved side, og perla. Det går opp og ned her i livet.

Dei sa ingenting om kva dei bygde for noko, og perlene vart flytta rundt etter eit tilsynelatande tilfeldig mønster. Likevel, med litt fantasi og positiv innstilling, syns eg verkeleg resultatet minner litt om ein dinosaur. Ein apatosaur, kanskje?

I alle fall, også perlefred har ein ende. Vi (mamma!) fann ut at det var på tide med helgebadet. Dermed tok ho dei søte små med ut i dusjen og badekaret, medan pappa rørte i hop noko vi kunne kose oss med etterpå:

Vi hadde nokre smårestar av fløyte, egg og mjøl ståande, så dermed passa det perfekt med vaflar! Og dei vart ikkje så verst, om eg må skrive det sjølv. Dei fekk i alle fall raskt bein å gå på.

I løpet av dagen har vi også sjekka om barnehageullgenseren til Jens fortsatt passa, eller om han måtte ha ny til vinteren.

Konklusjon: Den passar fortsatt! Det var vi glade for, for vi tykkjer den passar så godt til Jens.

Har eg nemnt alt då? Sa eg lego? Ja, vi har bygd lego i dag også. Leike med ballongar? Ja, det også.

Ein aktiv familiedag, altså! Takk Gud for søndagen!

Ole

Dagens outfit

2011-09-02T22:01:00.003+02:00

Sjå det, no har gamle Ole blitt rosabloggar...

Eller ikkje. Eg klarar ikkje heilt med dette med mote og sminke og trening og alt det som er ein stor del av ganske mange av dei mest kjente bloggane. Trur ikkje eg skal blande meg inn på det segmentet, det hadde ikkje blitt så bra... på fleire vis...

Men eg vil gjerne vise fram ei lita stilig tuppe som i dag har valsa rundt i splitter ny tunika/kjole!

Også skoa er nye, så nye at lappane ikkje er tekne av endå... Det er vintersko, så dei skal nok setjast vekk endå nokre veker. Dei fall berre så godt i smak, at dei måtte brukast ei god stund før vi kunne "arkivere" dei. Og den gule ballongen, kvar kjem den frå? Joda, vi har vore på stand i dag. Eller rettare, vi har besøkt mamma på stand i dag! I regnvér utanfor Joker stod blant anna mamma og delte ut valprogram, kulepennar og ballongar. Det var særleg ballongane som fall i smak for Jens og Lise, og dei fekk kvar sin. Då vi kom heim att, var det ballongkrig i lengre tid, heilt til dei fann roen med barne-tv... Sidan vi ikkje akkurat har mottakar for tv-signal, er barne-tv som regel ein sjølvvalt film frå videoskuffa.

Og valet i dag falt på...

Tøfferud! Som så mange gongar den siste tida... Og det er særleg ein episode som er ekstra populær, og som dei gjerne ser tre gongar på rad før dei går vidare, nemleg: Tøffingmesterskapet!

No skal eg bruke den splitter nye pennen min og vurdere litt matematikk-lekse.

Bruk hjartet. Og hovudet. Og stemma.

Ole

Kvifor læraryrket er det aller beste

2011-09-01T18:54:00.006+02:00

Det er mange grunnar til kvifor det å vere lærar er det beste yrke ein kan ha, og då kan eg jo allereie her i starten nemne den lange sommarferien, berre for å bli ferdig med den... Så vidt meg bekjent er det ingen som gidd å utdanne seg til eitt yrke og jobbe år ut og år inn i det same, berre for å få fri nokre veker ekstra om sommaren. Det er altså ein del fleire grunnar.

Ein av dei grunnane opplevde eg for berre ein dag sidan. Vi hadde hatt norsktime, og snakke om og jobba med oppgåver knytta til eit utdrag frå boka "Ny melding" av Magnhild Bruheim. Dette er ei bok eg har lese, og elevane ville veldig gjerne vite "korleis det gjekk". Eg ville sjølvsagt ikkje avsløre det... Etter timen kom to elevar bort til meg og spurte om det var greit at dei gjekk på biblioteket og lånte den! Det er vel ingenting som er greiare enn det, tenkte eg, og sende elevane ut på bokjakt.

Slikt gleder eit norsklærarhjarte.

Forøvrig tilhøyrer dei same to elevane ei gruppe der fleire engasjerer seg mykje i timane, og det er stadig nokon som rekk opp handa for å svare på spørsmål eller kommentere. Det er utruleg kjekt!

I dag hadde vi aktivitetsdag på skulen, og begge parallellklassane var engasjerte med ulike oppgåver utover heile skuledagen. Alt frå det å hente vatn med spiseskei:

Lage nøste av ein hespel (med varierande resultat...):

Sparke ballen i mål frå svært lang avstand. Det er ikkje så enkelt som ein skulle tru!

Til ein noko utradisjonell stafett, der elevane kunne bestemme etappelengdene sjølve, men alle laga måtte springe like langt:

Nemn eit anna yrke der du får sjansen til å tilbringe ein heil arbeidsdag i leik og moro saman med nesten 60 sprudlande, engasjerte, positive og energirike ungdomar?

Det aller beste med læraryrket, er det å få bli kjent med barn og ungdom. Få del i deira tankar, diskutere alt mellom himmel og jord, i fellesskap kunne leite seg fram til tidlegare ukjente kunnskapar og kunne rettleie dei inn på gode læringsspor og nye måtar å møte og sjå verda på.

Det aller beste med læraryrket, er når du i 10. klasse sit og les vårtentamensstilane, og ser at alle timane du har sitte om kvelden og retta og vurdert stilar, kommentert og klødd deg i hovudet, faktisk har gitt resultat: Eleven kan då verkeleg formulere seg godt! Og rettskrivinga er 14 hakk betre enn for to år sidan.

Eller kva når du står og forklarar korleis ein kan nytte Pytagoras' setning til å finne den ukjente sida. For n'te gong. Og plutseleg lyser eleven opp, og du kan sjå det på fjeset at puslebitane plutseleg fall på plass.

Eller når du skal innom nærbutikken og handle, og ein tidlegare elev, som er heime på ferie frå vidaregåande,smiler blidt og seier hei, og heilt spontant fortel at "Eg fekk 5 på den siste stilen min!"

Eller når ein elev har brote ordensreglane, kanskje til dei grader, og ein i samtale etterpå kan skvære opp, eleven får gjort opp for seg og kan gå tilbake til timen med heilt tydeleg lettare sinn.

Eller når...

Ja, du har sikkert forstått teikninga. Det finst ikkje betre yrke enn det å vere lærar. Punktum.

Ole

Årets loddselgar

2011-08-31T21:55:00.002+02:00

Eg veit ikkje om ein slik tittel finst, men eg vil i så fall veldig gjerne bli nominert.

Eller, ikkje, for eg kan garantere at eg ikkje kjem til å vinne... I går kveld stod eg nemleg og skrapa 15 stk av desse lodda:

Ikkje fordi eg elskar å skrape lodd (Snarare tvert om, eg unngår det i det lengste), og heller ikkje fordi eg var så utruleg spent på å sjå om eg hadde vunne eller ikkje. Grunnen er ganske enkel: I dag, 31. august, var siste salgsdag, og dei 15 lodda har ligge i avisbunken vår nokre månadar no... Nina kom tilfeldigvis over dei, og eg tenkte at det var vel greit å sjekke om det var nokon gevinst å hente før eg kasta dei (Som regel er salgsperioden over når vi omsider finn lodda, og då går dei rett i søpla).

Det var ingen gevinst på nokon av dei, så det var kanskje like greit at vi ikkje hadde solgt nokon.
Dessutan er eg kanskje Noregs minst frimodige loddselgar, så det er igrunn eit paradoks at eg fortsatt lar namnet mitt stå på "loddlistene" til bibelskulen og søndagsskuleforbundet. Men det er jo gode saker som eg gjerne vil støtte, og det er vel det same for dei, igrunn, om lodda vert solgte, skrapt av meg eller berre kasta. Dei får jo pengane for dei uansett.

For å kompensere for dei reklamesjansane for Bibelskulen som gjekk tapt sidan lodda aldri forlot heimen: Støtt Bibelskulen Bildøy! Verdas beste bibelskule!

Ole

Ny dyrehylle!

2011-08-30T22:19:00.004+02:00

Som tidlegare nemnt hadde farmor og farfar med seg bursdagsgåve til Jens, nemleg ei hylle til å ha dyr på! Han fekk sjå den i sommar, då vi var i Balestrand, men då var den ikkje heilt ferdig. No har farfar gjort den ferdig og malt den, og laurdag skrudde han den opp på Jens og Lise sitt rom. Slik ser den ut, heilt nyinnstallert:

Hylla har mange smale hyller, og passar perfekt til å sette dyr i. Jens har etterkvart ei anselig samling med små plastdyr, særleg takka vere ei veldig felles interesse med morfaren. Dyrefilmar, dyrebøker (såkalla "småbøker") og altså leikedyr er eit felles treffpunkt, kan vi seie. I ettermiddag gjekk vi ned for å ta hylla i bruk.

Lise var ivrig med, sjølv om hylla vart noko høg for henne... Og når dyra var sette på plass, ville ho gjerne ha ut igjen ein del. Det fall ikkje heilt i smak hos storebror...

Her er alle dyra på plass! Ja, med unnatak av ei lita samling kyr, sauer og hestar som fortsatt ligg i ei skuffe, til fri bruk for veslesøstrer... På ei anna side har jo Lise nokre dyr ho også, som også står i hylla. Når berre hylla ikkje er fullt så ny, og storebror får ei lita påminning om dette, trur eg nok at Lise får sleppe meir til blant dei meir eksotiske dyra også!

Ei lita ommøblering måtte til for å få veggplass til hylla, og det er då alltid kjekt med litt omorganisering i møblar og slikt. Slik ser leikekroken til Jens og Lise ut no.

Tusen takk farfar for ein flott presang!

Ole

KRIK-kveld

2011-08-29T20:06:00.007+02:00

Laurdag kveld var det KRIK-samling, og nesten tjue flotte ungdomar møtte opp til ein kveld med mykje leik og moro. Alt frå ulike stafettar:

Til det noko heseblesande og pulsaukande spelet "dodgeball".

Spelet liknar litt på kanonball, berre at det er seks ballar på bana på ein gong. Her må ein følgje med skal ein unngå å bli teken!

Også meir tradisjonsrike leikar som stolleiken og "Fruktsalat" er artige. Ungdomane kastar seg uti med liv og lyst! Det er ikkje farleg å vere leiar for eit KRIK-lag, med slike deltakarar!

På heimebane er den nye veka begynt, og Jens og Lise har vore i barnehagen i dag. Jens kom gledesstrålande heim og kunne fortelje at han hadde fått vere ein av dei som trakk i kalenderen i dag. Og lappen han trakk av fekk han ha med seg heim!

Det er ikkje alltid dei største tinga som gir mest glede! Lappen vert behandla som ein skatt...

Eg vil også vise dykk kunstverket som for tida heng på kjøkenet vårt:

Ein snegel, eit pinnsvin og ein kråkebolle!

Ole

Bedehuslegobesøk

2011-08-28T22:18:00.004+02:00

Det er vel ikkje eit skikkeleg ord, trur eg, men det skildrar i alle fall mykje av innhaldet i denne dagen. Lat oss begynne med lego:

Jens og eg starta dagen med ein del legobygging. Eit tre med ein fugl i, ei solsikke, eit hus og ei dame til å bu i huset. Og så dukka det sjølvsagt opp ein del ekstra dyr, som allereie var ferdigbygde. Sneglen er ein naturleg del av dei fleste hagar, men krokodillen? Eit noko spesielt husdyr, men så lenge det ser ut som det har verdas største glis, så går det vel greit...

Så fortsette dagen med bedehus:

Det var storsamling på Betel i føremiddag. Mellom 70 og 80 frammøtte, derav rundt 30 barn, var ein god start på bedehusåret. Og det til og med før samlingsfesten har vore! Eit fint møte med tale ved Aud Hoftun, og koseleg sosialt måltid etterpå.

Så var det tilbake til legoen:

Etter middag henta Jens og eg fram legoboksen att, og bestemte oss for å bygge oljeplattform. Også mamma blanda seg inn etterkvart, og det vart eit ganske akseptabelt resultat syns vi! Nokon vil kanskje stusse når dei ser apekatten på dekk, men på vår plattform er den ein heilt naturleg innbyggjar...

Til slutt: besøket:

Farmor og farfar har vore på besøk denne helga. Jens og Lise syns det er stas, og det var veldig kjekt at dei kunne vere med på storsamlinga! Dei hadde med seg bursdagsgåve til Jens. Han såg den eigentleg tidlegare i sommar, men no er den altså på plass på rommet hans. Vi kjem sterkare tilbake seinare med meir info om gåva...

I kveld spelte vi "Ganske enkelt genialt", som er eit kjekt brettspel. Bildet er teke på eit tidleg stadium, og eg skal ikkje bruke mange ord eller mykje plass på å skryte av at det faktisk var eg som vann. Eigentleg hadde eg ikkje tenkt å nemne det i det heile teke, i og med at eg eigentleg er ein ganske audmjuk og sjølvutslettande person. Men slik vart det altså ikkje, så eg kan vel like godt seie det: EG VANN!

Beklagar.

Ole

Du veit du er hekta på jobben...

2011-08-26T20:56:00.003+02:00

... når du sit og spelar "tallvennspillet" ein fredagskveld...

Men det er kjekt, då, bortsett frå at tallvenn nr. 19 vart litt for vanskeleg for meg. Eg fekk beskjed om å øve meir på nivå 1. Kunne vel eg noko for at eg aldri fekk dei rette tala?

(Og ja, eg lar meg prege av at Nina jobbar mykje i 2. klasse...)

Ole

Av og til...

2011-08-25T21:42:00.002+02:00

Av og til...

Av og til berre må ein...

Av og til berre må ein ete...

Av og til berre må ein ete corn flakes...

Av og til berre må ein ete corn flakes rett...

Av og til berre må ein ete corn flakes rett frå bordet...

Når det er det enklaste. Og alle syns at det berre er søtt, fordi ein ikkje er meir enn to år.

Av og til berre må ein utnytte den unike sjansen det er å vere to år

og søt

og sjarmerande

Ingen blir sure likevel.

Koda meldingar #2

2011-08-24T23:03:00.002+02:00

"Coca cola, du er best! Vi digger deg som en gammel hest!"

Gratulerer med dagen!

Første skuledag

2011-08-22T21:32:00.003+02:00

I dag begynte eit nytt skuleår for elevane våre, og Tone og eg har teke i mot ein splitter ny 8. klasse. Her sit dei og lyttar medan Tone forklarar viktige ting på tavla:

Dei var sikkert ganske fulle av inntrykk og informasjon då dagen var over... Heldigvis kjem det nok til å gå seg raskt til. Dei er ein fin gjeng, så vi gler oss til å bli betre kjente med dei!

Då eg kom heim, var sykkelkongen ute og steila på sykkelen.

Det er ikkje anna å seie enn at den guten beherskar sykkelen betre enn det eg gjorde då eg var fleire år eldre. Trur ikkje eg kunne sykle i det heile då eg var fem...

Og så tok vi ein kikk på den av solsikkene våre som har fått mest stell og merksemd. Vi har eit lite prosjekt på gang, nemleg å prøve å få den så høg som mogleg. Så her vert det vatna, gjødsla og potta om. I alle fall når vi hugsar det... Vi tykkjer den begynner å bli høg og fin!

Ole

Det var en mørk og stormfull aften...

2011-08-21T19:01:00.010+02:00

Eller ganske enkelt berre ein grå og regntung dag. Ein slik dag der ein helst vil vere inne og sjå ut på regnet og vere glad for at ein ikkje må ut. I staden kan ein bruke dagen til å bygge lego...

Eller besøke gode vener! Vi var bedt opp til Ruth og Aksel og dei, så dermed klarte vi jammen å komme oss ut trass i regnet. Nokon av oss trudde heilt klart at besøket handla om frukt:

Gunnstein har pussa opp kjøkkenet, då det forrige begynte å trenge litt revitalisering. Utanom elektrikerarbeid, har Gunnstein gjort alt arbeidet sjølv. Noko som imponerar folk med ti tommeltottar, som meg, noko enormt. Særleg når resultatet er så bra som dette:

Well done!

Eg benytta også sjansen til å snoke litt i CD-hyllene...

Der fann eg mange godbitar som eg skal kose meg med i tida framover. Eg er for tida litt på det nostalgiske, og høyrer mykje på Petra og Glenn Kaiser. Difor var det stor stas å finne klassikarar som "Shake"-plata til John Schlitt, og "Mission 3:16", kanskje den beste plata til Carman? (nest etter "R.I.O.T.", sjølvsagt.) Jada, blir stas dette!

Så, etter koselege timar på "Brunå", køyrde vi heim til legoklossane att...

Kanskje litt vanskeleg å sjå på bildet, men Lise har lagt seg oppå kjøkkenbordet for å kunne nå klossane betre. Ein skal då ikkje haldast utanfor berre fordi ein er litt liten!?

Ole

Nasi goreng og skumle krokodilletenner

2011-08-20T19:36:00.008+02:00

I går kom det ei ny utgåve av Superblink-bladet i posten. Det er jo alltid eit høgdepunkt! Saman med bladet fekk vi også ein spennande pose med bilde av Linkus utanpå:

Nasi goreng riskrydder står det altså på posen, og vi antok at dette var noko vi kunne bruke til å lage mat av (Ganske smarte, ser du!)

Og ganske riktig. Inni bladet fann vi oppskrifta på den indonesiske matretten Nasi goreng. Steikt ris, løk, egg og krydder. Det såg i grunn godt ut, tykte vi, og sidan vi hadde fått krydderblanding, såg vi ingen grunn til å ikkje prøve det ut.

Som tenkt så gjort.

Nasi gorengen vår såg noko lysare ut enn den på bildet i bladet. Det kan vere fordi vi ikkje fekk tak i den rette typen soyasaus (Men vi tek det ikkje så tungt, manglande samsvar mellom kokebokbilder og den maten vi sosar ihop er ikkje uvanleg...) Smaken på retten var det derimot ingenting å seie på. Jens meinte til og med at det kanskje var noko av det beste han nokon gong hadde smakt. Veit ikkje om han meinte det 100%, men det var jo hyggeleg sagt, og det sette kanskje ein ekstra spiss på smaken at oppskrifta var frå hans eige blad.

Og når vi først snakkar om spiss... Jens og eg har bygd mykje lego i dag, og begynte blant anna å bygge eit dyr med skarpe tennner og ein kjeve av stål.

Ei krokodille!

Det er utruleg kjekt å bygge legodyr, og dyra i Lego creator-serien er svært realistiske og flotte. Dette er noko som har god appell på ein liten gut (og pappaen...) som elskar både dyr og lego.

Til slutt eit detaljbilde frå stova vår. Det er utruleg kor det pyntar opp å hente inn litt blomar frå beddet!

Ole

Med nebb og klør

2011-08-20T08:00:00.005+02:00

Til bursdagen sin fekk Jens dette artige spelet:

Spelet er ein del av ein "kunnskapspakke" som heiter "Mine første fakta". Dette er eigentleg eit bokabonnement. Ein gong i månaden får han tilsendt ei bok, og ein cd der boka er innlest. Serien handlar om alle moglege slag fakta, frå dinosaurar, livet i havet, kroppen, universet og så vidare. Med i kvar bokpakke følgjer det også ein liten bunke med spørsmålskort, som skal leggjast inn i spelet.

Som du ser er det endå mange ledige rom i spelet! Serien består av 20 bøker, og til no har han fått tre. Mange gode ting å sjå fram til, altså!

Hovudpersonane i boka heiter Ville, Klara, Bambus og Rosa. Dei fire vennene dreg stadig ut på nye eventyr, og utforskar nye sider ved vår fantastiske verden. Jens er veldig fascinert, og dei fire figurane er engasjerande og artige å høyre/lese om. Dei har også ein "ønskeboks", som kan forvandle seg til det dei ynskjer. Dermed får dei ein u-båt når dei skal utforske havet, og ei tidsmaskin når dei skal besøke dinosaurane.

Sjølve spelet har veldig fin layout. Korta har god kvalitet, og alt ser veldig forseggjort ut. Og så kjekt å spele! Jens hiv seg uti med liv og lyst, og likar aller best å mime dyr (surprise, surprise...)

I går og torsdag, medan Nina og eg var på jobb, var Ine barnevakt for Jens og Lise. Ungane storkosa seg! Ho er trygg og roleg, så Lise fann seg raskt til rette i hennar selskap. Og så likar ho veldig godt å spele spel! Det var jo tipp topp for Jens. I går spelte dei "Med nebb og klør" ikkje mindre enn FEM gongar på rad! Gode barnevakter er gull verdt.

Ole

Om nerdar, LAN og lesing

2011-08-19T21:00:00.004+02:00

Her kjem den førlova teksten om nerdar og LAN (Bloggpost: Menneskeleg litteratur og LAN) Teksten har ei litt spesiell historie. Den er nemleg svar på ei lekse (!) eg fekk av elevane i 10. klasse for halvanna år sidan. Dei var så leie av at eg gav dei mykje lekser, og no skulle eg få teste det ut sjølv. (Det er ikkje sikkert at dei då tenkte på at eg har slite meg gjennom 17 år med skule sjølv, og dermed har svært god kjennskap til fenomenet lekser...) I alle fall gav dei meg mykje lekser i tysk. Det gjekk ikkje så veldig bra for mitt vedkomande... Norskleksa var eg meir fornøgd med, og det er den teksten du skal få lese her. Det er eit kåseri, og det skulle handle om nerdar. Innhaldet har eit visst lokalt tilsnitt, både når det gjeld intern humor i klassen, og ord og uttrykk som vert brukte i Erfjord. Og sidan det er eit kåseri, skreiv eg det slik at det skulle vere lett for meg å lese. Det har dermed tidvis ein litt merkeleg grammatikk, og rettskrivinga er heller ikkje på topp. Vannari, som dei seier. Her er er teksten:

Nerdar

Eg e ein nerd, eg må visst innrømme det. Sjølsagt sit det langt inne å måtte seie det, men det e’kje te å komma forbi. Og no vil eg gjerne bevise at det stemmer, vissete:

Når eg tenke på nerdar, tenke eg først og fremst på vikingskipet på Hamar. Dette er ein skøytehall av enorme dimensjonar, bygd til vinter-OL i 1994. Det er eit flott bygg på mange måtar. Det er stort, det er norsk, det står på ei ekra og ikkje minst, det har plass til 5000 nerdar, inkludert kvar si datamaskin, på ein gong, vissete. Ein gong i året valfartar ungdom frå heile landet til dette nerdenes Mekka, stuar seg saman som sild i tønne, installerer og programmerar datamaskinene sine, og fortset å gjere akkurat det same som dei gjorde før dei reiste dit: Dei spelar dataspel, dei drikk cola og dei søv for det meste på dagtid, medan andre ungdomar er ute og heng på hjørnet eller har ekstrajobb på Joker. Det er berre ein stor forskjell, vissete: Dei gjer det sammen!

Det er godt for nerdane å sjå at dei er fleire. Den sjølvpålagte ensomheten blir litt lettare å bere når ein ser at andre har valgt akkurat det sama, vissete. Dei ser seg fornøgde rundt i hallen, og konstaterer at dei ikkje er dei einaste som ikkje har eit liv, for så å dukke ned bak skjermen igjen og oppdaterer facebook-statusen sin. ”Egil er no på datatreff på Hamar. Knallmange folk eg kunne blitt kjent med!” kan det for eksempel stå, vissete.

Ja, no ser eg kva du tenkjer: Kva har dette med meg å gjere. Eg ville jo aldri reist til Hamar. Nei, vannari, Hamar ligg på austlandet, og dit reiser eg ikkje frivillig, vissete. Dessutan har eg ikkje peiling på dataspel, og nesten ingen interesse av lunken cola, kle som etter nokre dagar prøvar å komme seg ut av hallen på eiga hand eller fiselukt. Ja, for det må uunngåeleg bli ein del dårleg lukt av 5000 sveitte, coladrikkande og stillesittande ungdommar.

Likevel, vi har ein del felles. Eg elskar å lese, og det er om muleg endå meir usosialt enn å spela dataspel. På ei anna side, så har dei diametralt motsatt virkning på hjernen: Dataspel sug ut det siste som er igjen av menneskeleg intelligens, og re-startar hjernen på reinsdyrstadiet (ja, bortsett frå at reinsdyr har litt sunnare kosthald, må veta) Bøkene, derimot, bygge opp intelligensen til så store høgder at eg snart ikkje har bakkekontakt i det heile tatt, vissete.

I tillegg elskar eg eplejus, og alle nerdar veit at det er nesten like mykje sukker i jus som i cola, berre at sukkeret er sunnare. Bok og jus er altså noko av det same som data og cola, vissete.

Så er spørsmålet: Kvifor kan eg samanlikne meg med datanerdane på Hamar? Jo, eg likar å lese saman med andre. Eg likar å sjå på at andre les, og vite at dei får nesten det same ut av dagen som eg sjølv: altså ingenting.

Det er difor eg likar å gje elevane så vanvittig mykje leselekse. Så kan vi lese saman, vissete.

Viss nokon av dei aktuelle elevane skulle slumpe til å lese dette, vil eg gjerne få dedikere denne til dykk, og seie at eg saknar dykk! Takk for ei fin lekseoppgåve.

Ole

Du er god!

2011-08-18T20:43:00.002+02:00

I dag vart eg overkøyrd av eit tog... Ikkje eit fysisk tog, men eit tog av ord og setningar, i rask rekkefølge, i seks klokketimar. Heldigvis var det pausar innimellom, så eg rakk å trekke pusten.

Om det gjorde vondt å bli påkøyrd? Ikkje særleg. Det var gode ord, og lærerike ord, så eg kom frå det med helsa i behold og eit par-tre klokare tankar i hovudet.

Altså, eg har vore på kurs i dag, med psykologspesialist Joachim Haarklou. Han er kunnskapsrik, og snakkar som ein foss. Før vi gjekk inn, fekk vi utdelt notatane for førelesinga. Den var på 130, ETTHUNDREOGTRETTI, sider. Og då snakkar eg om støtteark til powerpoint, slike ark med tre powerpointbilder på kvar side. Rask rekning seier meg då at det var 390 powerpointoppslag på kurset. Og då hadde han ikkje teke med alle i heftet... Nok om det, det er innhaldet som er det viktigaste.

Haarklou snakka om tilknytningsteori og tilknytningproblematikk. Det heile handlar om oppseding av born, korleis ein bør møte born frå 0-2 år, og korleis vi i skulen bør møte born som slit med emosjonelle/kjenslemessige vanskar.

Kort fortalt handlar det heile om: Kjærleik. Det viktige med å bli møtt med kjærleik tidleg i livet, og korleis det ein opplever tidleg i livet påverkar våre handlingar seinare. Dei to første åra er dei viktigaste, og dei empatiske og emosjonelle kunnskapane er ferdigutvikla i 2-årsalderen. Dette er difor den aller viktigaste alderen, og legg grunnlaget for resten av eins emosjonelle liv!

Det handlar om nærleik og aksept, om "time-in" i staden for "time-out", om det å ikkje straffe/oppdra, men møte barnet med haldninga: "Kom til meg når livet er vanskeleg". Det handlar om det å skape eit positivt sjølvbilde i borna. Borna skal bli møtt med ubetinga kjærleik, ubetinga aksept, og lære at eg er god! Ikkje på grunn av det det gjer, men fordi det ER.

Fordi dei to første leveåra er så viktige, meinar Haarklou at born ikkje bør begynne i barnehagen før etter denne tida. Borna må vere klare til å forlate mor, før dei gjer det. Og så har vi lært korleis vi skal kunne finne ut om barnet er klar. Dette er spennande tankar, og det er nok ikkje så mange som tørr ta opp denne problemstillinga. Ikkje endå i alle fall.

Haarklou brukar desse figurane svært mykje:

Det er litt komplisert å forklare alt han brukte det til, men kort forklart handlar det om å utvikle gode relasjonar, "grøne relasjonar". Born som har utvikla dårlege relasjonar til sine omsorgspersonar, "raude relasjonar", må elskast ein gong til i skulen, og få hjelp til å utvikle gode emosjonelle relasjonar.

Trur ikkje eg skal gje meg ut på å utdjupe alt han sa, det var som sagt litt mykje... Men viss dette verka å vere i nærleiken av interessant, kan du lese meir på heimesida hans. (Her)

Eller endå betre, gå på kurs med han sjølv!

Ris og ris

2011-08-17T20:17:00.002+02:00

At ein del forfattarar nokre år tilbake i tid hadde eit litt anna syn på born, kvinner og framande kulturar er velkjent. Ta for eksempel Astrid Lindgren og pappaen til Pippi Langstrømpe. Han vert konsekvent omtala som negerkonge, og heile opplegget luktar lite kunnskap og respekt for ein annan kultur. Også Thorbjørn Egner gjekk i den same fella, med den no lite brukte songen om negergutten Hoa. Han hadde også eit litt rart kvinnesyn, ut får dagens norm, og hadde for eksempel svært få kvinnelege hovedroller. I tillegg stigmatiserar han ei heil gruppe menneske, nemleg kriminelle, og framstiller dei som møkkete, rotete og lite villige til å jobbe. Det heile snur jo litt på slutt, då dei kan gå rundt som "vanlege folk", og få vanlege jobbar.

Viss vi blir litt meir lokale, og ser litt på vår høgt elska og lenga feira forfattar Rasmus Løland, ser vi at heller ikkje han held seg innanfor dagens normer. Det kan vi vel heller ikkje vente, sidan han skreiv sine bøker på slutten av 1800-talet. Sjølv om han var ein av dei første forfattarane som skreiv tekstar ut frå barn sin synsvinkel, var det for eksempel heilt naturleg at borna vart risa viss dei hadde gjort noko gale, og det var heller ikkje så merkeleg å vere så redd for faren at ein må gøyme seg vekk og håpe at sinnet har lagt seg når han finn ein. I dagens samfunn ville vi nok satt eit litt anna namn på dette enn oppseding. Heldigvis.

Trass i hyppige blundarar, altså, vart eg likevel litt skuffa då eg kom over liknande fenomen i ei Kari Vinje-bok. Eg har tidlegare skrive om Kari Vinje, og gitt henne mykje skryt. Skrytet gjeld fortsatt, men kanskje ikkje for alle aspekt ved boka "Adrians hemmelighet".

I denne boka er det ei historie om to gutar som kastar ein katt på vatnet, og når dei kjem heim får den eine av dei ris for dette. Poenget i historia er at det er feil gut som får ris, ikkje det problematiske i det å rise born. Risinga var ein heilt naturleg konsekvens av den lite gjennomtenkte handlinga.

Boka er skrive i 1966, og eg reknar med dette forklarar denne uheldige detaljen i historia. I dag er rising, sjølvsagt, ikkje lov. Vi veit meir om born og god oppseding i dag. Men likavel... Det fantest då vitterleg born på 60-talet også, og på slutten av 1800-talet. Snakka ein aldri med dei om kjensler, eller la merke til kva fysisk straff gjer med ein person? Tenkte dei at borna kom til å bli betre mennesker av denne typen avstraffing? Eg veit ikkje. Kanskje dei berre hadde vakse inn i eit mønster, og trudde at slikt var normalt.

Så til alle dykk som skal lese "Adrians hemmelighet": Det kan vere naudsynt med litt ... omformulering enkelte stader.

Og så håpar eg at dette ikkje vil gjenta seg i dei andre bøkene hennar. Reknar igrunn ikkje med at det gjer det.

Jens trur fortsatt at når tante Sofie i Kardemommeby syng: "Og guttene i gaten her får altfor lite ris", så meinar ho at dei et for mykje potet og for lite ris. Og slik kan det godt vere nokre år til...

Ole

Menneskeleg litteratur og LAN

2011-08-16T22:11:00.006+02:00

Den britiske forfattaren Sadie Jones har skrive to bøker som har blitt oversett til norsk. "Utskudd" kom ut i 2008 og "Små kriger" i 2009. Eg las den første boka i fjor vinter, og nett no, i dag faktisk, er eg ferdig med Små kriger.

Språket i bøkene er lett og flytande, og historiane er temmeleg seriøse. Ja, nesten litt melankolske og depressive. Likevel er dei fine å lese, fordi personane og miljøet dei lever i er skildra så levande og menneskeleg. Ein får ei kjensle av at her er det verkelege menneske ein les om, med verkelege kjensler og verkelege val. Det er ingen heltar eller heltinner, berre vanlege menneske med høgst menneskelege problem.

Det eg syns er aller best med desse to bøkene, er måten historiene vert drivne fram på. Det er vala menneska tek som fører historiene framover, og det er så høgst menneskelege val, som allereie skrive, at ein forstår sjølv dei mest absurde handlingane, fordi dei faktisk kunne skjedd.

Forfattaren viser i desse to bøkene ein slik kjennskap til menneskelege val og problem, at det er imponerande. Ikkje at ho kjenner til dei, men at ho klarer å vise dei. Dessutan, utan å røpe altfor mykje om slutten, er eg ikkje så veldig deprimert etter å ha lest dei siste sidene.

Om eg anbefalar dei? Jepp.

Og når du har lest ut ei slik litt krevande og menneskenær bok, er det på sin plass med litt avkopling. Nina og eg spelte litt Blokus, til vi vart leie av det vesle brettet vårt. Så fann Nina ei nettside der ein faktisk kan spele Blokus mot einannan på internett. Så det gjorde vi. Høyres kanskje litt merkeleg ut å sitje på kvar si side av eit bord, med kvar si datamaskin og spele, men det er faktisk ganske sosialt og gøy. Og då særleg når det endar slik:

Så slik er det.

I næraste framtid kjem det ein litt annleis tekst om det å vere nerd og LAN-avhengig her på bloggen. Det kan ein jo glede seg til, viss ein vil.

Ole

Om Lindex og Lego

2011-08-15T20:06:00.006+02:00

For å vere heilt ærleg og open om kva vi tenkjer og føler om dagen, så må eg seie at vi er litt forvirra. Ikkje sånn totalt sett, men når det gjeld enkelte snodige klesinnkjøp hos Lindex. I utgangspunktet var vi slett ikkje forvirra. Ikkje i det heile. Vi gjekk inn i butikken med to mål for auget: bukser til Lise, genser til Jens. Det skulle jo vere grei skuring, i ein butikk som har både bukser og gensarar til barn. Aller først kikka vi etter bukser til Lise, og følte oss veldig heldige då vi fann desse på tilbod:

Tilbodet var: kjøp 3, betal for 2, slik det ofte er. Vi fann fram to brune bukser, og ei svart. Alle tre var i passe storleik, og vi var einige om at dei ville vere fine å bruke i barnehagen. Så langt er alt vel, men sjå nøyare på bildet over. Dei to buksene har nemleg ulike kjønn, i følgje Lindex. Den eine er ei gutebukse, den andre ei jentebukse. Vi forstod ikkje heilt korleis dei hadde klart å skilje mellom dei to, for bortsett frå fargen er dei då kliss like. Det er vel som med kaniner, det skal visst vere vanskeleg å bestemme kjønnet på dei også for ein uerfaren.

I denne samanhengen er vi svært uerfarne, og fann ikkje ut kjønnet på buksene før vi såg på kvitteringa. Då såg vi at vi hadde kjøpt to gutebukser. Det må altså vere dei brune. Vi såg nøyare etter på buksene, men fann ikkje nokre synlege kjenneteikn som skulle tilseie at dei er av hannkjønn. Og den svarte er altså av hokjønn.

Uansett kva kjønn dei har, så er dei alle fall fine, og eg har aldri høyrt om forskjell i lynne eller karakter på gute- og jentekler (og som sagt, så var eg ikkje klar over kjønnsforskjellane i det heile...), så begge sortane vil vel fungere godt å gå i.

Vi oppdaga også, ved nærmare lesing av kvitteringa, at dei to flotte gensarane vi fann til Jens (eller vi og vi, det var då han sjølv som plukka dei ut, lykkeleg uvitande om at dei hadde fleire kvalitetar enn dei vi visste om), også hadde kjønn. Dette er to eksemplar av arten "gutegenser":

Kjære Lindex! Kan de vere snille og forklare oss kva det er som gjer desse to gensarane til gutegensarar? Og korleis klarar de å bestemme kjønnet? Kva kjenneteikn skal vi sjå etter? Heretter kjem vi til å vere litt meir forsiktige på Lindexbutikkar, for kven veit kva for skjulte kvalitetar som skjular seg i kleda deira? Eg har i alle fall ikkje lyst til å gå rundt i ei aggresiv testosteronbombe av ein mannegenser...

Vidare må eg seie at skepsisen til Lindex har blitt overført også til andre produkt. Då Jens hadde veldig lyst til å byggje lego i dag, var det med stor varsemd eg opna øskja og helte ut klossane. Kven veit kva for eigenskapar DEI har tillagt klossane sine? Heldigvis gjekk det bra, klossane oppførte seg som heilt vanlege klossar, og vi pusta letta ut.

Byggjegleda er stor, og han klarar å fylgje teikningane mesta heilt på eigahand. Resultatet vart ganske så bra, eller kva:

Og så kjekk å leike med! Den har allereie gått i golvet ein gong, og bygd saman att, så denne er solid bygd...

No får vi berre håpe at ikkje Lego fylgjer i Lindex sine fotspor og begynner å forkjønne klossane sine. Då ville mykje av glansen av mine barndoms heilt vanlege ukjønna klossar bleikne, trur eg.

Ole

HÆ? Belville, seier du? NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEI!